អ្នកហ្វឹកហាត់ ត្រកូលឆិនមានម្ជុលប្រាក់មួយបាច់នៅពីមុខខ្លួន។ ម្ជុលនីមួយៗសុទ្ធតែបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ខៀវភ្លឺផ្លេកៗ។ គាត់ចាប់កាយវិការដៃទាំងពីរ។ រូបស្រមោលដ៏ធំសម្បើមមួយក៏លេចឡើងភ្លាមៗនៅក្រៅរាងកាយរបស់គាត់។ រូបស្រមោលនេះមានថាមពលអមតៈព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន។ រូបនោះចង្អុលម្រាមដៃមួយឆ្ពោះទៅកាន់ខាងក្រោយខ្នងរបស់វ៉ាងលីនយ៉ាងលឿន។

អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលសុងមានរូបយីនយ៉ាង (阴阳图) បង្កប់នៅក្នុងដៃទាំងពីរ។ នៅពេលគាត់គ្រវែងវាចេញទៅ រន្ទះជាច្រើនក៏រត់កាត់ចុះឡើងនៅក្នុងនោះភ្លាមៗ។ វាបង្កើតបានជាសំឡេងផ្គរលាន់ឮប្រាវប្រាវ។ ថាមពលយ័ននៃមេឃនិងដី (天地元力) យ៉ាងក្រាស់ក្រែលបានជ្រាបចូលពេញក្នុងនោះ។ ថាមពលនេះធ្វើឱ្យរូបយីនយ៉ាងហោះសំដៅទៅរកវ៉ាងលីនដូចផ្លេកបន្ទោរ។

គាត់ឈរនៅពីក្រោយរូបនោះ។ ដៃស្តាំរបស់គាត់ចាប់ត្រាសម្គាល់ចម្លែកមួយ។ ស្រមោលសរសៃសក់វែងមួយក៏លេចចេញមកភ្លាមៗ។ ពេលសក់នេះចេញមកភ្លាម វាក៏បញ្ចេញសម្ពាធអំណាចដោយឯកឯង និងភាយអ័ព្ទពណ៌បៃតងយ៉ាងធំធេង។

អ្នកចុងក្រោយគឺអ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលលីវដែលបាត់បង់រូបកាយសាច់ឈាម។ មនុស្សម្នាក់នេះបើកមាត់ព្រួសផ្លិតតូចចាំងពន្លឺគ្រីស្តាល់មួយចេញមក។ ពេលយកវាចេញមក គាត់ក៏បក់វាភ្លាមៗ។ គាត់ថែមទាំងព្រួសធាតុព្រលឹងដើម (元神精气) ជាបន្តបន្ទាប់។ ភ្លាមនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយផ្ទាំងបានសាយភាយឡើង។ ភ្លើងនោះព័ទ្ធជុំវិញប្រែទៅជានាគភ្លើងចំនួនប្រាំមួយក្បាល។ នាគទាំងនោះគ្រហឹមបំបែកគ្នា សំដៅឡោមព័ទ្ធវ៉ាងលីន ដើម្បីរារាំងមិនឱ្យគាត់រត់គេច។

មនុស្សទាំងបីនាក់ឡើងភ្នែកក្រហមងាំងអស់ហើយ។ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានគំនិតថាត្រូវតែសម្លាប់វ៉ាងលីន ដើម្បីដណ្តើមយកក្បាច់វិជ្ជាអមតៈ (仙术) ជាន់ទីប្រាំបួនឱ្យបាន។ ល្បឿនរបស់ពួកគេលឿនខ្លាំងណាស់។ ក្បាច់វិជ្ជាអាថ៌កំបាំង (神通) និងអាវុធវិសេស (法宝) គ្រប់ប្រភេទបានខិតចូលទៅជិតវ៉ាងលីនយ៉ាងលឿន។ ស្ទើរតែត្រឹមមួយពព្រិចភ្នែក របស់ទាំងនោះបានទៅដល់លើខ្លួនរបស់គាត់រួចទៅហើយ។

ពេលនេះ ភ្នែករបស់វ៉ាងលីននៅតែស្រវាំងៗនៅឡើយ។ នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គាត់នៅតែចងចាំការប្រែប្រួលអស្ចារ្យមិនគួរឱ្យជឿនៃក្បាច់វិជ្ជាអមតៈ ហៅខ្យល់ (呼风)។ ក្នុងខណៈពេលដែលក្បាច់វិជ្ជានិងអាវុធវិសេសរបស់អ្នកទាំងបីមកដល់លើខ្លួន គាត់បែរខ្នងដាក់មនុស្សទាំងបីដោយមិនដឹងខ្លួន។ គាត់លើកដៃស្តាំឡើង រួចបន្លឺសំឡេងខ្សឹបៗថា៖ «ហៅខ្យល់ (呼风)!»

ពេលសម្តីនេះបន្លឺឡើងភ្លាម ខ្យល់ខ្មៅមួយខ្សែបានលេចចេញពីលើដៃស្តាំរបស់វ៉ាងលីន។ ខ្យល់នេះរីកធំឡើងភ្លាមៗ និងបក់បោកបន្លឺសំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវ។ វាបានសាយភាយចេញទៅភ្លាមៗ។ នៅពេលនេះ មេឃស្រាប់តែងងឹតស្លុប ហាក់ដូចជាត្រូវគេចចេញពីខ្យល់ខ្មៅនេះ។

ដីទាំងមូលស្រាប់តែញ័ររញ្ជួយឡើង។ ក្លិនអាយដ៏ក្រាស់ក្រែលមួយបានសាយភាយពេញផ្ទៃមេឃនិងផែនដី។ រឿងទាំងអស់នេះកើតឡើងដោយសារតែខ្យល់ខ្មៅនេះ! កើតឡើងដោយសារតែក្បាច់វិជ្ជាអមតៈនេះ! ហាក់ដូចជាផែនដីនេះមានការចងចាំចំពោះក្បាច់វិជ្ជានេះ។ ហាក់ដូចជាផ្ទៃមេឃនេះធ្លាប់បានបរាជ័យក្រោមស្នាដៃនៃក្បាច់វិជ្ជានេះពីមុនមក។

នៅខណៈពេលដែលខ្យល់ខ្មៅនេះលេចឡើង ក្បាច់វិជ្ជារបស់ស្ដេចអមតៈ (仙帝之术) ដែលបានបាត់ខ្លួនអស់រយៈពេលរាប់មិនអស់ ក៏បានចុះមកដល់ពិភពលោកវិញ!

ពេលខ្យល់នេះលេចឡើងភ្លាម វាមិនបង្អង់សូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ វាបានបោកបក់សំដៅទៅរកមនុស្សទាំងបីនាក់នៅពីក្រោយខ្នងរបស់វ៉ាងលីនតែម្តង។

អាវុធវិសេសម្ជុលប្រាក់របស់អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលឆិន គ្រាន់តែប៉ះនឹងខ្យល់នេះភ្លាម វាមិនមានកម្លាំងទប់ទល់បន្តិចសោះឡើយ។ ម្ជុលទាំងនោះបានផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីភ្លាមៗ។ ចំណែកឯរូបស្រមោលដែលផុសចេញពីរាងកាយរបស់គាត់វិញ នៅក្នុងខណៈពេលដែលម្រាមដៃចុចចុះមក ខ្យល់ខ្មៅបក់តែមួយប្រាវ ដូចជាផ្លុំពន្លត់ភ្លើងទៀន។ រូបស្រមោលនោះក៏ទើកកណ្តាលទី រួចរលាយបាត់ភ្លាមៗ។

«នេះគឺជាក្បាច់វិជ្ជាអមតៈជាន់ទីប្រាំបួន!»

ភ្នែករបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលឆិនបញ្ចេញនូវការភ័យខ្លាច។ ស្បែកក្បាលរបស់គាត់ព្រឺក្បាលខ្ញាកៗ។ ខ្យល់ខ្មៅនេះ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់គាត់ មើលទៅដូចជាខ្យល់ខ្មោចមកទារយកជីវិត។ វាធ្វើឱ្យស្មារតីរបស់គាត់រញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់ស្រាប់តែកើតអារម្មណ៍មួយដែលមិនអាចតតាំងបាន ដូចជាកំពុងប្រឈមមុខនឹងអំណាចនៃផ្ទៃមេឃ។

គាត់មិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ។ គាត់បែរក្បាលរត់គេចខ្លួនយ៉ាងលឿន។ គាត់ថែមទាំងផ្លាស់ទីមួយរំពេច (瞬移) ចេញទៅភ្លាមៗទៀតផង។ ក៏ប៉ុន្តែ ទោះបីជាគាត់ផ្លាស់ទីមួយរំពេចក៏ដោយ នៅក្នុងខណៈពេលដែលខ្យល់ខ្មៅនេះបក់មក រាងកាយរបស់គាត់ក៏ញ័ររន្ធត់ដូចគ្នា។ គាត់បានលេចចេញពីការផ្លាស់ទីមួយរំពេចវិញ។ ភ្នែកទាំងពីរស្លេកស្លាំង រួចរាងកាយរបស់គាត់ក៏ផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីមួយរំពេច។

ព្រលឹងដើម (元神) របស់គាត់ប្រៀបដូចជាដុំភ្លើងមួយដុំ ដែលត្រូវខ្យល់ខ្មៅបក់តែម្តង ក៏រលត់បាត់ទៅ...

រឿងទាំងអស់នេះបានកើតឡើងត្រឹមតែមួយរំពេចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។ ក្រៅពីអ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលឆិន អាវុធវិសេសរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលសុងក៏ដូចគ្នាដែរ។ រូបយីនយ៉ាងបានផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ព្រមជាមួយគ្នានឹងរាងកាយរបស់គាត់ ក្នុងពេលដែលខ្យល់ខ្មៅបក់មកដល់ ភ្នែករបស់គាត់បញ្ចេញការតក់ស្លុតជាខ្លាំង ហើយគាត់ក៏បោះបង់រាងកាយសាច់ឈាមចោលភ្លាមៗ ដោយឱ្យព្រលឹងដើមរត់គេចខ្លួនយ៉ាងលឿន។

ចំណែកឯអ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលលីវដែលគ្មានរូបកាយសាច់ឈាមវិញ ផ្លិតនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ត្រូវខ្យល់ខ្មៅបក់ ក៏ផ្ទុះបែកដូចគ្នា។ ដើមឡើយ គាត់ជារូបកាយព្រលឹងដើមស្រាប់ទៅហើយ។ ពេលនេះ គាត់ភ័យរហូតដល់បាត់បង់ព្រលឹងព្រលត់ ហើយក៏ថយក្រោយយ៉ាងលឿន។

ពេលនេះ ខ្យល់ខ្មៅស្រាប់តែរលាយបាត់ទៅវិញ ហាក់ដូចជាមិនដែលធ្លាប់លេចឡើងទាល់តែសោះ។ ភ្នែករបស់វ៉ាងលីនលែងស្រវាំងទៀតហើយ ផ្ទុយទៅវិញបានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺថ្លាវិញ។

«តាមពិតទៅ នេះហើយជាក្បាច់វិជ្ជាអមតៈហៅខ្យល់!»

គាត់ដកដង្ហើមវែងមួយ។ ទឹកមុខរបស់គាត់ស្លេកស្លាំងខ្លាំងណាស់។ គាត់បែរខ្លួនបោះជំហានទៅមុខ រួចទះថង់ផ្ទុករបស់របរ (储物袋)។ ទង់ព្រលឹងវិសេស (尊魂幡) ក៏លេចចេញមកភ្លាម។ ពេលគាត់រលាស់វាបន្តិច វាក៏ក្លាយជាអ័ព្ទខ្មៅមួយដុំ ដេញតាមអ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលលីវ។

ចំណែកឯខ្លួនគាត់ផ្ទាល់ ភ្នែកបានបញ្ចេញពន្លឺត្រជាក់ស្រេង។ គាត់ព្រួសចេញពីមាត់នូវគ្រាប់ខ្សាច់មួយគ្រាប់។ គ្រាប់ខ្សាច់នោះប្រែទៅជាត្រាដ៏ធំមួយ ដេញតាមព្រលឹងដើមរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលសុងយ៉ាងប្រកិត។ ស្ទើរតែត្រឹមមួយពព្រិចភ្នែក ត្រាដ៏ធំនោះបានដេញទាន់ រួចសង្កត់កម្ទេចចុះទៅលើដីយ៉ាងសាហាវ។

អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលសុងនោះស្រែកទ្រហោយំយ៉ាងអាណោចអាធ័ម។ ព្រលឹងដើមរបស់គាត់បានបាត់បង់ថាមពលធាតុយ៉ាងច្រើន ហើយក៏ទន់ខ្សោយចុះភ្លាមៗ។ ភ្នែករបស់គាត់បញ្ចេញនូវការភ័យខ្លាច។ ពេលគាត់រៀបនឹងរត់បន្ត រំពាត់កម្មផលគុនជី (因果昆极鞭) បានលេចចេញមក។ ពេលរំពាត់រុំព័ទ្ធមួយខ្វាច វាក៏រុំជាប់ព្រលឹងដើមរបស់មនុស្សម្នាក់នេះ ហើយត្រូវបានវ៉ាងលីនចាប់ជាប់ភ្លាមៗ។

«សម្លាញ់ស៊ូ សូមមេត្តាលើកលែងជីវិតផង! ខ្ញុំត្រកូលសុងដឹងកំហុសហើយ ដឹងកំហុសហើយ!»

ដោយមិនខ្វល់ពីការអង្វរកររបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលសុង ភ្នែករបស់វ៉ាងលីនចាំងពន្លឺត្រជាក់ស្រេង។ ពេលគាត់ច្របាច់តែមួយដៃ ព្រលឹងដើមរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលសុងក៏បែកខ្ទេចខ្ទីភ្លាមៗ ក្លាយជាដុំថាមពលយ័ន (元力) មួយដុំ ហើយត្រូវបានវ៉ាងលីនលេបចូលទៅក្នុងពោះតែម្តង។

ថាមពលយ័នដ៏ធំសម្បើមបានរត់កាត់ក្នុងរាងកាយ។ ទឹកមុខរបស់វ៉ាងលីនលែងស្លេកស្លាំងគ្មានឈាមដូចមុនទៀតហើយ។ គាត់ដកដង្ហើមចេញយ៉ាងវែង។ រាងកាយរបស់គាត់រំកិលមួយភ្លែត ហើយបានដេញទាន់ព្រលឹងដើមរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលលីវដែលជាប់នៅក្នុងទង់ព្រលឹងវិសេស។

ដៃធំរបស់គាត់លូកចាប់មួយរំពេច។ រំពាត់គុនជីបានហោះចេញមកភ្លាមៗ ហើយវាយប្រហារជាច្រើនដងនៅក្នុងអ័ព្ទខ្មៅនៃទង់ព្រលឹង។ ចុងក្រោយ ទង់ព្រលឹងរលាស់ខ្លួនបន្តិច ក៏ស្រូបយកព្រលឹងដើមនោះចូលទៅខាងក្នុង។ ភ្នែករបស់វ៉ាងលីនបញ្ចេញពន្លឺត្រជាក់ស្រេង។ គាត់លូកដៃធំចូលទៅក្នុងទង់ព្រលឹងចាប់យកព្រលឹងដើមរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលលីវចេញមកក្រៅ។

«បើឯងហ៊ានសម្លាប់យើង ត្រកូលលីវនឹងមិននៅក្រោមមេឃតែមួយជាមួយឯងឡើយ!»

អ្នកហ្វឹកហាត់ត្រកូលលីវស្រែកឡោឡា ប៉ុន្តែសំឡេងរបស់គាត់ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ភ្លាមៗ។ វ៉ាងលីនបានច្របាច់បំបែកព្រលឹងដើមរបស់គាត់ឱ្យក្លាយជាថាមពលយ័ន រួចលេបចូលទៅក្នុងពោះតែម្តង។

ទឹកមុខរបស់គាត់មានឈាមរត់ឡើងវិញបន្តិច ប៉ុន្តែវានៅតែបង្ហាញភាពស្លេកស្លាំងដដែល។ គាត់មិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ ដោយលូកដៃធំចូលទៅក្នុងទង់ព្រលឹងម្តងទៀត។ ពេលដកដៃចេញមក នៅក្នុងដៃរបស់គាត់មានព្រលឹងដើមរបស់បុរសអាវខ្មៅដែលគាត់បានសម្លាប់ដំបូងគេនៅទីនេះ។

ក្រោយពីច្របាច់បំបែកឱ្យក្លាយជាថាមពលយ័នហើយ វាក៏ត្រូវបានវ៉ាងលីនលេបចូលទៅម្តងទៀត។

បន្ទាប់ពីលេបព្រលឹងដើមចំនួនបីជាប់ៗគ្នា វ៉ាងលីនក៏អង្គុយពត់ជើងភ្លាមៗ ដើម្បីដកដង្ហើមសម្រួលធាតុ (吐纳)។

មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទឹកមុខរបស់គាត់បានវិលមករកសភាពធម្មតាបន្តិចម្តងៗ ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វានៅតែមានភាពស្លេកស្លាំងបន្តិចបន្តួចនៅឡើយ។ វ៉ាងលីនបើកភ្នែកទាំងពីរឡើង រួចដកដង្ហើមព្រួសខ្យល់កខ្វក់ចេញមកក្រៅ។

ខ្យល់ដែលគាត់ព្រួសចេញមក ស្រាប់តែមានពណ៌ខ្មៅគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។

«ក្បាច់វិជ្ជាអមតៈនេះខ្លាំងមែនទែន! ខ្ញុំគ្រាន់តែយល់ដឹងបានបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ពេលបញ្ចេញវាមក ខ្ញុំស្រាប់តែមិនអាចគ្រប់គ្រងវាបានសោះ។ ថាមពលយ័នដែលក្បាច់វិជ្ជាអមតៈនេះស៊ី ពិតជាធំធេងពេកហើយ។ វាស្ទើរតែស្រូបយកថាមពលយ័នដែលរុំព័ទ្ធដែនកំណត់ជីជីង (极境) នៅក្នុងខ្លួនអស់រលីង។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបានបំពេញបន្ថែមទាន់ពេលទេ ផលវិបាកប្រាកដជាមិនអាចគិតស្មានដល់ឡើយ! ប៉ុន្តែ ក្បាច់វិជ្ជានេះមើលទៅមិនដូចជាក្បាច់វិជ្ជាអមតៈសោះ។ និយាយថាវាជាក្បាច់វិជ្ជាបិសាច (魔功) ក៏មិនខុសដែរ! ម្យ៉ាងទៀត ថាមពលយ័នដែលក្បាច់វិជ្ជានេះត្រូវការ ក៏ច្រើនហួសហេតុពេកដែរ... បើចង់ប្រើក្បាច់វិជ្ជានេះ ខ្ញុំត្រូវតែត្រៀមព្រលឹងដើមកម្រិតយីនស៊ូ (阴虚) និងយ៉ាងស៊ឺ (阳实) ជាច្រើនជាប្រចាំទើបបាន។»

វ៉ាងលីនក្រោកឈរឡើង។ គាត់ប្រមូលយកថង់ផ្ទុករបស់របររបស់មនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលគាត់បានសម្លាប់។ គាត់ងាកក្បាលទៅមើលវិមានប្រមូលកំណប់នោះ រួចរអ៊ូរទាំតែម្នាក់ឯងថា៖ «គួរឱ្យស្តាយណាស់ដែលវិមាននេះមិនអាចយកទៅបាន... បើមិនដូច្នោះទេ តាមកម្លាំងរបស់ត្រកូលធំៗទាំងបួន ប្រហែលជាពួកគេបានយកវាចេញពីពិភពអមតៈយូរមកហើយ។ ប៉ុន្តែ បើទុករបស់នេះចោលនៅទីនេះ ខ្ញុំពិតជាមិនអស់ចិត្តសោះ។ ប្រសិនបើអាចយកវាទៅបាន...»

នៅក្នុងពេលកំពុងគិតពិចារណា ស្រាប់តែភ្នែករបស់វ៉ាងលីនភ្លឺផ្លេកឡើង។ គាត់បាននឹកឃើញពាក្យសម្ដីដែលគាត់បានឮកាលនៅក្នុងគំនូរនោះ។

«សៀវយ៉ាវជឺបានគូរគំនូរសម្រាប់ការបើកវិមានអមតៈប្រមូលកំណប់ជាលើកដំបូង...»

ភ្នែករបស់វ៉ាងលីនកាន់តែភ្លឺឡើងៗ។ គាត់បាននឹកឃើញដល់កាយវិការដៃរបស់ក្មេងប្រុសនៅក្រោមដើមឈើក្នុងគំនូរនោះ។

«កាលពីមុន ពេលខ្ញុំបញ្ចេញកាយវិការដៃនេះ ខ្ញុំធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថាវិមាននេះបានញ័ររញ្ជួយ...»

បេះដូងរបស់វ៉ាងលីនលោតញាប់ញ័រ។ រាងកាយរបស់គាត់រំកិលមួយរំពេច ហើយបានមកដល់ខាងក្រៅវិមានប្រមូលកំណប់ភ្លាមៗ។

គាត់ដកដង្ហើមវែងមួយ។ គាត់ចាប់កាយវិការដៃទាំងពីរ ដោយបញ្ចេញត្រាសម្គាល់ដែលគាត់បានរៀនពីក្មេងប្រុសនោះ។ ត្រឹមតែមួយរំពេច វិមានប្រមូលកំណប់ដែលមានរាងបួនជ្រុង ក៏បានបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់វ៉ាងលីន វិមាននេះកាន់តែតូចទៅៗ រហូតដល់ចុងក្រោយប្រែជាតូចប៉ុនបាតដៃ។ នៅខណៈពេលដែលវ៉ាងលីនបញ្ចេញកាយវិការត្រាចប់សព្វគ្រប់ វិមាននោះក៏ហោះចូលមកក្នុងបាតដៃរបស់គាត់។

ពេលសម្លឹងមើលវិមានប្រមូលកំណប់នៅក្នុងបាតដៃ សូម្បីតែមនុស្សដែលមានការទប់ចិត្តខ្ពស់ដូចជាវ៉ាងលីន ក៏ទ្រាំមិនបានរហូតដល់សើចយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងសើចរបស់គាត់បានបង្កប់នូវសេចក្តីរីករាយយ៉ាងក្រៃលែង!

«បើបានចងគំនុំជាមួយត្រកូលធំៗទាំងបួននេះទៅហើយ អញ្ចឹងត្រូវតែធ្វើឱ្យកាន់តែសាហាវថែមទៀត!»

វ៉ាងលីនធ្វើចលនារាងកាយ។ គាត់បានរៀបចំអន្ទាក់ហាមឃាត់ (禁制) ដ៏ពិសពុលគ្រប់ប្រភេទនៅលើបំណែកទ្វីបនេះ។ គាត់បានប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាព ដោយយកទ្វីបនេះធ្វើជាមូលដ្ឋាន ហើយបានបញ្ចេញអន្ទាក់ហាមឃាត់មួយជាន់ហើយមួយជាន់ទៀត។

ដំណើរការនេះបានបន្តអស់រយៈពេលជិតដប់ថ្ងៃ។ ចុងក្រោយ វ៉ាងលីនក៏បានស្ទុះចេញទៅក្រៅតាមគែមនៃបំណែកទ្វីបនេះ ដែលជាកន្លែងគាត់បានចូលមកដំបូង។

ក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រ (阵法) និងអន្ទាក់ហាមឃាត់នៅទីនេះ គ្រាន់តែការពារមិនឱ្យមនុស្សពីខាងក្រៅចូលមកប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកឯការចេញទៅវិញ គឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ!

កន្លះខែក្រោយមក នៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត វ៉ាងលីននិងលីយ័នបានប្រែក្លាយជារន្ទះពន្លឺពីរខ្សែ ហោះសំដៅទៅមុខយ៉ាងលឿន។

ពេលនេះ ដៃឆ្វេងរបស់លីយ័នមានការឈឺចុកចាប់ខ្លាំងណាស់។ ថាមពលយ័ននៅក្នុងខ្លួនរបស់គាត់បានបាត់បង់យ៉ាងច្រើន។ ពេលសម្លឹងមើលវ៉ាងលីននៅក្បែរខ្លួន គាត់សើចទាំងជូរចត់ហើយនិយាយថា៖ «បងស៊ូ នៅគែមនៃបំណែកទ្វីបនោះ ខ្ញុំបានរៀបចំអន្ទាក់ហាមឃាត់មិនតិចជាងមួយម៉ឺននោះទេ។ អន្ទាក់ទាំងនេះនៅពេលផ្គុំចូលគ្នា វាមានអនុភាពខ្លាំងសម្បើមណាស់។ លើកលែងតែកំពូលអ្នកខ្លាំងនៃត្រកូលធំៗទាំងបួនមកដោយផ្ទាល់ បើមិនដូច្នោះទេ គឺពិបាកនឹងបំបែកវាឱ្យអស់ណាស់។»

កាលពីកន្លះខែមុន ពេលវ៉ាងលីនចេញមកក្រៅភ្លាម លីយ័នក៏បានបង្ហាញខ្លួន។ តាមការស្នើសុំរបស់វ៉ាងលីន លីយ័នមិនបានប្រើអន្ទាក់បំផ្លិចបំផ្លាញ (破灭禁) របស់ត្រកូលទេ ប៉ុន្តែបានប្រើវិធីសាស្ត្រអន្ទាក់ហាមឃាត់ផ្សេងទៀត ដើម្បីបិទផ្សារទ្វីបដែលមានវិមានប្រមូលកំណប់នោះទាំងស្រុងម្តងទៀត។

«បងលី នៅឯពិភពអមតៈផ្គរលាន់ (雷之仙界) នេះ កិច្ចការរបស់ខ្ញុំបានបញ្ចប់ហើយ។ ពេលនេះ ពួកយើងគួរតែចាកចេញឱ្យបានលឿនទើបជាការប្រសើរ!»

វ៉ាងលីនទះថង់ផ្ទុករបស់របរ រួចយកជើងពានផ្គរលាន់ (雷鼎) មួយចេញមក។ គាត់បានសម្លាប់មនុស្សជាច្រើន ដូច្នេះគ្រាន់តែឆែកមើលថង់ផ្ទុករបស់របរ គាត់ក៏អាចទទួលបានជើងពានផ្គរលាន់នេះបានយ៉ាងងាយ។

«បងស៊ូ មិនទៅមើលបំណែកទ្វីបដែលមានរលកថាមពលអមតៈ (仙力波动) ផុសឡើងនោះទេឬ?»

លីយ័នជាក់ស្តែងមិនទាន់ចង់ចាកចេញនៅពេលនេះទេ គាត់ក៏សួរឡើង។

វ៉ាងលីនក្រវីក្បាល។ គាត់សម្លឹងមើលទៅទីអវកាសទទេស្អាត រួចនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «មិនទៅទេ!»

នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គាត់បាននឹកឃើញដល់កួចខ្យល់ប្រាំពណ៌នៅក្នុងរូងផ្លូវកាលពីមុន។ នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់មានអារម្មណ៍មិនស្រួលមិនច្បាស់លាស់មួយកើតឡើង។

ម្យ៉ាងវិញទៀត គាត់ទទួលបានវិមានប្រមូលកំណប់ហើយ អារម្មណ៍រំភើបនោះនៅតែមិនទាន់រសាយបាត់ទាំងស្រុងរហូតមកដល់ពេលនេះ។ ក្រោយពីទទួលបានរតនវត្ថុដ៏វិសេសបែបនេះ គំនិតដំបូងនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គាត់គឺត្រូវតែចាកចេញឱ្យបានឆាប់រហ័ស។

ព្រោះថាវិមាននេះ សម្រាប់ត្រកូលធំៗទាំងបួន គឺជារបស់ដ៏សំខាន់បំផុតទាំងខាងកិត្តិយសមុខមាត់និងផលប្រយោជន៍ជាក់ស្តែង។ ប្រសិនបើពួកគេដឹង ពួកគេប្រហែលជានឹងបើកការតាមប្រមាញ់វ៉ាងលីនលើទ្រង់ទ្រាយធំភ្លាមៗមិនខាន។

«ប៉ុន្តែ បំណែកទ្វីបនោះត្រូវបានបិទផ្សារពីមុនមក ដូច្នេះលទ្ធភាពដែលពិភពខាងក្រៅដឹងពីរឿងរ៉ាវនៅទីនេះ គឺមិនសូវធំដុំប៉ុន្មានទេ។»

រឿងដែលគាត់ទទួលបានវិមានប្រមូលកំណប់ គាត់មិនបានប្រាប់លីយ័នឡើយ។ ព្រោះរឿងនេះធំធេងពេកហើយ តាមចរិតប្រុងប្រយ័ត្នរបស់វ៉ាងលីន បើមិនទាន់មានទំនុកចិត្តមួយរយភាគរយទេ គាត់នឹងមិននិយាយចេញមកជាដាច់ខាត។

លីយ័នគិតពិចារណាមួយសន្ទុះ រួចងក់ក្បាលនិយាយថា៖ «មិនអីទេ ចាកចេញក៏ល្អដែរ។ នៅឯពិភពអមតៈផ្គរលាន់នេះ បើចង់ចាកចេញ គឺត្រូវតែទៅកន្លែងជាក់លាក់ណាមួយទើបបាន។ ពិភពអមតៈផ្គរលាន់ទាំងមូល មានតែនៅត្រង់ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចបើកជើងពានផ្គរលាន់ដើម្បីត្រឡប់ទៅវិញបាន។»

វ៉ាងលីនងក់ក្បាលបន្តិច។ រឿងនេះគាត់ធ្លាប់បានឮពីសិនកុងហ៊ូតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។

អ្នកទាំងពីរសម្រេចចិត្តច្បាស់លាស់ហើយ ក៏ហោះកាត់ទីអវកាសទទេស្អាតយ៉ាងលឿន។ ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈផ្គរលាន់ គឺស្ថិតនៅទិសខាងលិចឆ្ងាយបំផុត។ កន្លែងដែលវ៉ាងលីននៅ មានចម្ងាយឆ្ងាយគួរសមពីទីនោះ។

ក្នុងពេលដែលអ្នកទាំងពីរកំពុងហោះហើរ ស្រាប់តែមានការប្រែប្រួលដ៏រន្ធត់មួយបានកើតឡើងនៅក្នុងពិភពអមតៈផ្គរលាន់នេះ!

នៅក្នុងចំណោមបំណែកទ្វីបជាច្រើននៃពិភពអមតៈផ្គរលាន់ នៅលើបំណែកចំនួនបួនដែលមានរលកថាមពលអមតៈយ៉ាងក្រាស់ក្រែល ពេលនេះសុទ្ធតែមានអ្នកហ្វឹកហាត់ប្រមូលផ្តុំគ្នាយ៉ាងច្រើនកុះករ។ អ្នកហ្វឹកហាត់ស្ទើរតែភាគច្រើនដែលបានមកកាន់ពិភពអមតៈផ្គរលាន់នេះ សុទ្ធតែបានដឹងពីរឿងរលកថាមពលអមតៈតាមវិធីរៀងៗខ្លួន ហើយបានមកដល់យ៉ាងលឿន។

ក្រោមរលកថាមពលអមតៈនេះ អន្ទាក់ហាមឃាត់និងក្បួនយុទ្ធសាស្ត្របុរាណចំនួនបួនបានលេចឡើងនៅលើបំណែកទ្វីបទាំងបួន។ អន្ទាក់ហាមឃាត់ទាំងបួននេះ ខ្លះស្ថិតនៅចន្លោះជួរភ្នំ ហើយខ្លះទៀតបានលេចឡើងតាមទីកន្លែងបាក់បែកយ៉ាងធំធេង។

ថាមពលអមតៈ (仙力) គឺពិតជាបានភាយចេញពីខាងក្នុងក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនោះមែន។ ហេតុដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលអ្នកហ្វឹកហាត់ជួបជុំគ្នា ក៏មានកំពូលអ្នកជំនាញខាងអន្ទាក់ហាមឃាត់និងក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រចេញមុខ។ បន្ទាប់ពីកំពូលអ្នកខ្លាំងគ្រប់ភាគីបានព្រមព្រៀងគ្នា ពួកគេក៏ឱ្យអ្នកជំនាញទាំងនោះចាប់ផ្តើមបំបែកអន្ទាក់ម្តងមួយៗ។

បំណែកទ្វីបទាំងបួនដែលមានរលកថាមពលអមតៈនេះ គឺស្ថិតនៅទិសទាំងបួន កើត លិច ត្បូង ជើង។ ពេលនេះ នៅលើបំណែកទ្វីបភាគខាងលិច សិនកុងហ៊ូកំពុងសម្លឹងមើលវាលរាបមួយនៅពីមុខដោយស្ងប់ស្ងាត់។ នៅលើវាលរាបនោះ ពេលនេះមានក្បួនយុទ្ធសាស្ត្របុរាណមួយ ដែលគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃទំហំមួយពាន់ចាង (千丈)។ រលកថាមពលអមតៈដ៏ក្រាស់ក្រែលបានភាយចេញពីខាងក្នុងក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រ ហើយជ្រាបចូលទៅក្នុងជើងមេឃសាយភាយទៅយ៉ាងឆ្ងាយ។

នៅខាងក្រៅក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រទំហំមួយពាន់ចាងនេះ ពេលនេះមានអ្នកហ្វឹកហាត់ជាច្រើនបានប្រមូលផ្តុំគ្នា។ មនុស្សទាំងនេះច្រើនតែនៅជាក្រុមបីនាក់ទៅប្រាំនាក់ សម្លឹងមើលក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រ។ ក្នុងចំណោមពួកគេ ក៏មានអ្នកជំនាញខាងអន្ទាក់ហាមឃាត់មួយចំនួនកំពុងសាកល្បងបំបែកវាផងដែរ។

សិនកុងហ៊ូចងចិញ្ចើម។ គាត់ចាំបានយ៉ាងច្បាស់ថា គាត់ធ្លាប់បានមកទីនេះកាលពីប៉ុន្មានខែមុន។ កាលពីពេលនោះ ទីនេះមិនមានអន្ទាក់ហាមឃាត់អ្វីទាល់តែសោះ។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានខែខ្លីសោះ បែរជាលេចចេញនូវក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ធំសម្បើមបែបនេះទៅវិញ?

ក្នុងពេលកំពុងគិតពិចារណា គាត់មិនដឹងជាមូលហេតុអ្វីនោះទេ ស្រាប់តែកើតមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចចំពោះគ្រោះថ្នាក់ដែលមិនអាចរៀបរាប់បានមួយនៅក្នុងចិត្ត។

ពេលនេះ នៅលើផ្ទៃមេឃឆ្ងាយ ពន្លឺរន្ទះបានបន្លឺសំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវ។ ពន្លឺដាវជាងដប់ខ្សែដូចជាផ្លេកបន្ទោរបានហោះសំដៅមកទីនេះ ហើយបានចុះចតនៅជុំវិញក្លាយជារូបអ្នកហ្វឹកហាត់នីមួយៗ។ មនុស្សម្នាក់ដែលនៅខាងមុខគេបង្អស់ គឺចាន់ខុងលៀ។

គាត់បានក្រឡេកឃើញសិនកុងហ៊ូដែលនៅតែម្នាក់ឯងភ្លាម។ គាត់បោះជំហានមួយ ក៏បានមកដល់ក្បែរសិនកុងហ៊ូ រួចលើកដៃសំពះសើចនិយាយថា៖ «បងសិនកុង មកដល់លឿនមែន!»

សិនកុងហ៊ូចងចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយដោយរាបស្មើថា៖ «គឺប្អូនឯងមកយឺតទេតើ!»

ចាន់ខុងលៀញញឹមបន្តិច។ គាត់ឈរនៅកន្លែងតែមួយជាមួយសិនកុងហ៊ូ។ ភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងទៅលើក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនៅឆ្ងាយ រួចនិយាយថា៖ «បងសិនកុង ដឹងទេថា ខ្ញុំបានជួបអ្នកណានៅតាមផ្លូវ?»

«មិនដឹងទេ!»

ទឹកមុខរបស់សិនកុងហ៊ូនៅដដែល។ គាត់មិនមានចំណាប់អារម្មណ៍ចំពោះសម្ដីនេះសោះឡើយ។ គាត់គ្រាន់តែសម្លឹងមើលវាលរាបនោះដោយភ្នែកបង្កប់ការគិតពិចារណា។

ចាន់ខុងលៀបានដឹងពីចរិតរបស់សិនកុងហ៊ូតាំងពីយូរមកហើយ គាត់ក៏និយាយថា៖ «គឺលោកព្រឹទ្ធាចារ្យ (前辈)!»

ពេលឮដូច្នេះ ភ្នែករបស់សិនកុងហ៊ូភ្លឺផ្លេកឡើង។ គាត់ងាកមកមើលចាន់ខុងលៀ រួចសួរដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «សម្តីនេះពិតមែនឬ?»

ចាន់ខុងលៀសើចនិយាយថា៖ «ពិតប្រាកដមួយរយភាគរយ! លោកព្រឹទ្ធាចារ្យធ្លាប់មានប្រសាសន៍ថា ប្រសិនបើមានពេលទំនេរ លោកនឹងមកទីនេះ!»

ភ្នែករបស់សិនកុងហ៊ូបញ្ចេញនូវការត្រេកអរភ្លាមៗ។ គាត់មើលទៅចាន់ខុងលៀក៏ឃើញថាសមភ្នែកជាងមុនច្រើនដែរ។ មុខរបស់គាត់បញ្ចេញស្នាមញញឹម រួចនិយាយថា៖ «តាមចរិតរបស់ម្ចាស់យើង (尊主) លោកប្រហែលជានឹងមានចំណាប់អារម្មណ៍ខ្លះចំពោះភាពចម្លែកនៃទីកន្លែងនេះមិនខាន។»

ចាន់ខុងលៀសម្លឹងមើលទៅវាលរាបនៅខាងមុខ រួចងក់ក្បាលនិយាយថា៖ «ខ្ញុំគិតថាបងសិនកុងក៏ចាប់អារម្មណ៍ឃើញដែរថា ការលេចឡើងនៃក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនៅទីនេះ គឺចម្លែកខ្លាំងពេក...»

គាត់និយាយមិនទាន់ចប់ផង ស្រាប់តែក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនៅលើវាលរាបខាងមុខបានបញ្ចេញពន្លឺចាំងភ្នែកភ្លាមៗ។ រលកយុទ្ធសាស្ត្រជាច្រើនបានសាយភាយចេញភ្លាមៗ។ សំឡេងស្រែកភ្ញាក់ផ្អើលជាច្រើនបានបន្លឺចេញពីមាត់របស់អ្នកហ្វឹកហាត់នៅជុំវិញក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនោះ។ បន្ទាប់មក មានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលស្ទាត់ជំនាញខាងអន្ទាក់ហាមឃាត់បានហោះចេញទៅ ហើយបានបញ្ចេញត្រាអន្ទាក់រៀងៗខ្លួន ដើម្បីពន្លឿនការបំបែក។

នៅខាងក្រៅក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនេះ មានកំពូលអ្នកខ្លាំងជាច្រើន។ ពួកគេភាគច្រើនប្រមូលផ្តុំគ្នាតាមត្រកូល ដោយនៅដាច់ដោយឡែកពីគ្នា និងមិនប៉ះពាល់គ្នាឡើយ។ ក្នុងការបំបែកក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនេះ ពួកគេមានការយោគយល់គ្នាបានយ៉ាងល្អ ដោយមិនមានការប្រយុទ្ធគ្នាក្នុងចំណោមគ្នាឯងឡើយ។

នៅលើបំណែកទ្វីបទាំងបួនដែលមានក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រ ស្របពេលដែលមានការបំបែកជាបន្តបន្ទាប់ បំណែកទ្វីបភាគខាងជើងគឺជាកន្លែងដំបូងគេបង្អស់ដែលត្រូវបានបើកអន្ទាក់ហាមឃាត់។

ផ្លូវរូងកោងមួយបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខអ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងអស់នៅលើបំណែកទ្វីបភាគខាងជើង។ អ្នកហ្វឹកហាត់ដំបូងគេបានស្ទុះចូលទៅខាងក្នុង។ ផ្លូវរូងនៅទីនេះវែងខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់ពីអ្នកហ្វឹកហាត់នោះ មនុស្សផ្សេងទៀតក៏បានចូលទៅដូចគ្នា។ ស្របពេលដែលពួកគេបន្តធ្វើដំណើរទៅមុខ ពីរបីម៉ោងក្រោយមក សំឡេងស្រែកទ្រហោយំរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ដែលស្ទុះចូលទៅមុនគេនោះ ស្រាប់តែបន្លឺឡើងពេញផ្លូវរូងទាំងមូល។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ពន្លឺពណ៌ក្រហមមួយខ្សែបានលេចឡើងនៅក្នុងផ្លូវរូងនេះ។ ពេលវាបោសសម្អាតកាត់ ផ្លូវរូងទាំងមូលក៏បានបាក់រលំ និងរលាយបាត់ភ្លាមៗ។

ទិដ្ឋភាពចម្លែកនេះបានធ្វើឱ្យអ្នកហ្វឹកហាត់នៅក្នុងផ្លូវរូងភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ ពួកគេនាំគ្នាបង្កើនល្បឿនរត់គេចចេញក្រៅ។ ប៉ុន្តែនៅក្រោមពន្លឺពណ៌ក្រហមនោះ ពួកគេបានស្លាប់យ៉ាងវេទនាម្តងម្នាក់ៗភ្លាមៗ។ មានតែអ្នកហ្វឹកហាត់ចំនួនតិចតួចប៉ុណ្ណោះដែលអាចរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងការប្រែប្រួលដ៏រន្ធត់នេះ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ អន្ទាក់ហាមឃាត់នៅលើបំណែកទ្វីបភាគខាងកើតក៏ត្រូវបានបើកដូចគ្នា។ ស្របពេលដែលអ្នកហ្វឹកហាត់ជាច្រើនបានចូលទៅក្នុងផ្លូវរូង ទិដ្ឋភាពដដែលនោះក៏បានកើតឡើងម្តងទៀត។ នៅពេលដែលអ្នកហ្វឹកហាត់ដំបូងគេទៅដល់ចុងបំផុត ហើយបានឃើញកួចខ្យល់ប្រាំពណ៌ភ្លាម មនុស្សម្នាក់នោះបានផ្ទុះកម្ទេចខ្លួនឯងយ៉ាងចម្លែក ដែលធ្វើឱ្យផ្លូវរូងទាំងមូលពោរពេញទៅដោយពន្លឺពណ៌ក្រហម។

ការប្រែប្រួលជាបន្តបន្ទាប់នេះមិនទាន់ចប់នៅឡើយទេ។ នៅលើបំណែកទ្វីបភាគខាងត្បូង សោកនាដកម្មដ៏សោកសៅបានកើតឡើងម្តងទៀត។

មួយរំពេចនោះ ពិភពអមតៈផ្គរលាន់ស្ទើរតែក្លាយជាសមុទ្រឈាម។ នៅក្នុងពេលនេះ នៅលើបំណែកទ្វីបភាគខាងលិចដែលសិនកុងហ៊ូនិងចាន់ខុងលៀនៅ ក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនៅលើវាលរាបបានបញ្ចេញរលកថាមពលយ៉ាងច្រើន។ ស្របពេលដែលរលកថាមពលកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ អ្នកហ្វឹកហាត់ដែលកំពុងបំបែកអន្ទាក់ហាមឃាត់ ក៏បានបញ្ចេញក្បាច់វិជ្ជាគ្រប់បែបយ៉ាង។

បន្តិចក្រោយមក រលកថាមពលនោះបានផ្ទុះឡើងប្រាវ ប្រែទៅជារលកខ្យល់រាប់មិនអស់រុញច្រានទៅជុំវិញ។ ក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រត្រូវបានបំបែក។

រូងងងឹតមួយបានលេចឡើងនៅលើដី។ ថាមពលអមតៈដ៏ក្រាស់ក្រែលបានភាយចេញពីខាងក្នុង បង្កើតបានជាសសរពន្លឺមួយចាក់ទម្លុះត្រង់ទៅលើមេឃ។

មានអ្នកហ្វឹកហាត់ទ្រាំមិនបានភ្លាមៗ ក៏ស្ទុះចេញទៅដោយមិនខ្វល់ពីថាមពលអមតៈដែលដុតរោលរាងកាយឡើយ ហើយបានចូលទៅក្នុងរូងនោះផ្ទាល់តែម្តង។ ដោយមានអ្នកនាំមុខ អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្សេងទៀតក៏នាំគ្នាស្ទុះចូលទៅខាងក្នុងភ្លាមៗ។

សិនកុងហ៊ូមិនកម្រើកឡើយ។ ចាន់ខុងលៀក៏មិនកម្រើកដូចគ្នា។ អ្នកទាំងពីរមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយសុទ្ធតែមើលឃើញនូវការសង្ស័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងភ្នែករបស់គ្នា។

«ការបំបែកក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រនេះ មើលទៅងាយស្រួលពេកហើយ!»

ក្រៅពីអ្នកទាំងពីរ នៅជុំវិញក៏មានអ្នកហ្វឹកហាត់មួយចំនួនមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាពផ្តេសផ្តាសដែរ។ កម្រិតបដិបត្តិរបស់មនុស្សទាំងនេះ ច្រើនតែទម្លុះផុតកម្រិតវ៉ិនទីងពេញលេញ (问鼎大圆满) ហើយស្ថិតនៅក្នុងកម្រិតយីនស៊ូ (阴虚)。

យូរគួរសមក្រោយមក ស្របពេលដែលអ្នកហ្វឹកហាត់ចូលទៅក្នុងផ្លូវរូងកាន់តែច្រើនឡើងៗ ស្រាប់តែសំឡេងផ្ទុះងំមួយបានបន្លឺឡើងភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក សំឡេងស្រែកទ្រហោយំជាច្រើនបានបន្លឺឡើងមិនដាច់។ ផែនដីញ័ររញ្ជួយ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ផ្លូវរូងបានបាក់រលំ ព្រមទាំងកម្ទេចអ្នកហ្វឹកហាត់នៅខាងក្នុងនោះឱ្យរលាយបាត់អស់ជាមួយគ្នា។

ពួកលោកសិនកុងហ៊ូប្រែប្រួលទឹកមុខយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេនាំគ្នាហោះឡើងលើ ដោយភ្នែកបញ្ចេញនូវការភ្ញាក់ផ្អើលតក់ស្លុត។

ពេលនេះ អន្ទាក់ហាមឃាត់នៃក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រលើបំណែកទ្វីបធំៗទាំងបួន កើត លិច ត្បូង ជើង ត្រូវបានបំបែកទាំងអស់។ ផ្លូវរូងទាំងបួនកន្លែងបានបាក់រលំម្តងមួយៗ។ ថាមពលអមតៈដ៏អស្ចារ្យដែលមិនអាចគិតស្មានដល់ បានផ្ទុះឡើង និងសាយភាយចេញពីពិភពអមតៈផ្គរលាន់ភ្លាមៗ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នៅក្នុងពិភពអមតៈផ្គរលាន់ទាំងមូល មានបំណែកទ្វីបចំនួនប្រាំបួនកន្លែងបានញ័ររញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំង។ នៅលើដីនៃទ្វីបទាំងនោះ បានលេចចេញនូវត្រាសម្គាល់ក្បួនយុទ្ធសាស្ត្រចំនួនប្រាំបួនផ្សេងៗគ្នាដោយមិនដឹងប្រភព។

ត្រាសម្គាល់នេះបានចារឹកយ៉ាងជ្រៅនៅលើដី ដោយបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ក្រហមយ៉ាងក្រាស់ក្រែល។ ការប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំងក្លាដែលកើតឡើងភ្លាមៗនេះ បានធ្វើឱ្យអ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងអស់នៅក្នុងពិភពអមតៈផ្គរលាន់ ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្រឡាំងកាំង និងការភ័យខ្លាចដែលចេញពីជម្រៅព្រលឹង។

ក្នុងចំណោមបំណែកទ្វីបទាំងប្រាំបួនដែលមានត្រាសម្គាល់នោះ មានបំណែកមួយបានបាក់រលំ។ វាមិនមែនបណ្តាលមកពីកម្លាំងខាងក្រៅដែលលើសពីកម្រិតគុយនៀ (窥涅) នោះទេ ប៉ុន្តែគឺចេញពីខាងក្នុងរបស់វា ដែលបានផ្ទុះឡើងនូវក្លិនអាយដ៏ធំសម្បើមលើសពីកម្រិតគុយនៀឆ្ងាយណាស់។

ក្រោមការប៉ះទង្គិចនៃក្លិនអាយនេះ បំណែកទ្វីបនោះបានបែកបាក់ជាស្រទាប់ៗ និងរលំម្តងមួយៗ។ ក្លិនអាយដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយបានស្ទុះចេញពីចំណុចកណ្តាលនៃទ្វីបដែលបាក់បែកនោះ។ អ្នកហ្វឹកហាត់ដែលកំពុងរត់គេចខ្លួននៅក្បែរនោះ បានបើកភ្នែកតក់ស្លុតឃើញថា ក្លិនអាយដែលស្ទុះចេញមកនោះ តាមពិតទៅគឺជាដៃដាច់មួយចំហៀង!

ដៃដាច់នេះជាក់ស្តែងណាស់ គឺត្រូវបានគេបិទផ្សារទុកនៅទីនេះកាលពីរាប់មិនអស់ឆ្នាំមុន។ ពេលនេះ ការបិទផ្សារទាំងប្រាំបួនត្រូវបានបើក ដៃដាច់ក៏ទទួលបានសេរីភាពឡើងវិញ។ ពេលវាហោះចេញមកក្រៅភ្លាម វាក៏បោសសម្អាតកាត់ ហើយហោះសំដៅទៅកាន់ទីតាំងកណ្តាលនៃពិភពអមតៈផ្គរលាន់តែម្តង។

នៅខណៈពេលដែលដៃដាច់នេះលេចឡើង បំណែកទ្វីបទាំងប្រាំបីកន្លែងទៀត មានប្រាំពីរកន្លែងបានបាក់រលំជាបន្តបន្ទាប់។ រហូតដល់ចុងក្រោយ ដៃដាច់ពីរ កំណាត់ជើងពីរ ក្បាលមួយដែលមានតែភ្នែកឆ្វេង និងដងខ្លួនដែលបែកជាបីចំណែក បានហោះចេញមកព្រមគ្នា សំដៅទៅប្រមូលផ្តុំគ្នានៅទីតាំងកណ្តាលនៃពិភពអមតៈផ្គរលាន់។

ជាពិសេសក្បាលនោះ គឺពោរពេញទៅដោយស្នាមញញឹមដ៏កាចសាហាវ។ នៅពេលហោះចេញមក ឱ្យតែជួបអ្នកហ្វឹកហាត់ វានឹងត្របាក់លេបតែមួយម៉ាត់។ ភ្លាមនោះ អ្នកហ្វឹកហាត់នឹងត្រូវបែកធ្លាយរូបកាយសាច់ឈាម ហើយព្រលឹងដើមត្រូវបានក្បាលនោះលេបចូល ដែលធ្វើឱ្យភ្នែកឆ្វេងនៃក្បាលនោះកាន់តែភ្លឺឡើងៗ។

ល្បឿនរបស់ពួកវាលឿនខ្លាំងណាស់ ដោយលើសពីពួកអ្នកហ្វឹកហាត់ឆ្ងាយណាស់ ស្ទើរតែដូចជាការផ្លាស់ទីមួយរំពេចអញ្ចឹង ដោយបានក្លាយជាស្រមោលព្រាលៗនៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត។

វ៉ាងលីននិងលីយ័នបានប្រែក្លាយជារន្ទះពន្លឺ ហោះសំដៅទៅទិសខាងលិចឆ្ងាយបំផុតនៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត។ នៅក្នុងពេលកំពុងហោះហើរ ក្លិនអាយដ៏ព្រឺព្រួចមួយបានសាយភាយឡើងភ្លាមៗ។ ក្លិនអាយនេះក្រាស់ណាស់ ប្រៀបដូចជាអ័ព្ទដែលមើលមិនឃើញ រុញច្រានសាយភាយមកពីចម្ងាយ។

ទឹកមុខរបស់លីយ័នប្រែប្រួលបន្តិច។ គាត់រៀបនឹងបញ្ចេញញាណដឹង (神识) ទៅពិនិត្យមើល ប៉ុន្តែនៅក្នុងពេលនេះ ស្រាប់តែមានពន្លឺពណ៌ក្រហមមួយផ្ទាំងបានលេចឡើងនៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាតនៅឆ្ងាយ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមនេះក្រាស់ក្រែល ហើយបានបោកបក់សំដៅមកយ៉ាងឆ្កួតកាម។

លីយ័នដកដង្ហើមធំដោយតក់ស្លុត។ គាត់បានមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា នៅខាងក្នុងពន្លឺពណ៌ក្រហមនោះ គឺពិតជាដៃដាច់មួយចំហៀង!

វ៉ាងលីនចាប់ទាញលីយ័នមកក្រោយមួយទំហឹង។ គាត់បោះជំហានចេញទៅមុខ។ ភ្នែករបស់គាត់ដូចជាផ្លេកបន្ទោរ សម្លឹងត្រង់ភ្លឹងទៅកាន់ពន្លឺពណ៌ក្រហមនៅខាងមុខដែលស្ទើរតែបំភ្លឺទីអវកាសទទេស្អាតទាំងមូល។

ដៃដាច់នៅខាងក្នុងពន្លឺពណ៌ក្រហម មានពណ៌ក្រហមច្រាលពេញទាំងមូល។ ម្រាមដៃទាំងប្រាំស្គមស្វិត ប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យមនុស្សដែលមើលទៅ កើតមានភាពរន្ធត់ញាប់ញ័រចេញពីបាតបេះដូង។ ជាពិសេសក្រចកដ៏ស្រួចស្រាវនៅលើម្រាមទាំងប្រាំ នៅពេលស្ទុះចេញមក ហាក់ដូចជាចង់ហែកទីអវកាសទទេស្អាតនេះជាបំណែកៗ។

នៅពេលដែលភ្នែករបស់វ៉ាងលីនសម្លឹងទៅលើដៃដាច់នេះ ដៃនោះហាក់ដូចជាមានវិញ្ញាណដឹង ហើយក៏ចាប់អារម្មណ៍ដឹងពីវ៉ាងលីនដូចគ្នា។ វាប្តូរទិសដៅភ្លាម សំដៅមករកវ៉ាងលីនតែម្តង។ នៅសល់ចម្ងាយមួយកំណាត់ទៀត វាក៏ឆូតកាត់ទីអវកាសទទេមួយឆ្វាច។ ភ្លាមនោះ សំឡេងផ្ទុះលាន់ឮកក្រើកបានបន្លឺឡើង។ ស្នាមប្រេះក្នុងលំហដ៏វែងចំនួនប្រាំខ្សែបានរត់សំដៅមកយ៉ាងលឿន តម្រង់មករកវ៉ាងលីន។

ទិដ្ឋភាពនេះ គឺដូចជាក្រដាសសមួយសន្លឹកដែលស្រាប់តែលេចចេញនូវស្នាមរហែកចំនួនប្រាំ។ គោលដៅរបស់វាគឺវ៉ាងលីនតែម្តង។ ហាក់ដូចជាឱ្យតែប៉ះនឹងវា រូបកាយសាច់ឈាមនិងព្រលឹងដើមរបស់វ៉ាងលីន នឹងត្រូវហែកខ្ទេចខ្ទីទាំងរស់ដូចជាក្រដាសសនេះ។

ប្រស្រីភ្នែកទាំងពីររបស់វ៉ាងលីនបានរួមតូចភ្លាមៗ។ រាងកាយរបស់គាត់ថយក្រោយភ្លាម។ គាត់ចាប់កាយវិការដៃស្តាំចង្អុលទៅមុខ។ ភ្លាមនោះ ព្រលឹងដើមនៅក្នុងខ្លួនក៏ដំណើរការ។ រន្ទះពណ៌ស្វាយមួយខ្សែបានផ្ទុះចេញមកយ៉ាងកក្រើក ក្លាយជារន្ទះដ៏កាចសាហាវសំដៅទៅរកដៃដាច់នោះ។

ដៃដាច់នោះមិនគេចវេះទាល់តែសោះ។ វាបានលូកចាប់រន្ទះពណ៌ស្វាយនោះជាប់ភ្លាមៗ។ ពេលវាច្របាច់តែមួយដៃ រន្ទះពណ៌ស្វាយដែលបង្កប់នូវថាមពលយ័នក្នុងខ្លួនរបស់វ៉ាងលីន ក៏បានផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីក្នុងសំឡេងកក្រើក រួចប្រែទៅជាថាមពលយ័នដែលត្រូវបានដៃដាច់នោះស្រូបយកភ្លាមៗ។

ទិដ្ឋភាពនេះធ្វើឱ្យវ៉ាងលីនចងចិញ្ចើម។ គាត់ស្រែកគំហកមួយសំឡេង រួចបើកមាត់ព្រួសចេញ។ ភ្លាមនោះ គ្រាប់ខ្សាច់មួយគ្រាប់បានហោះចេញមក ក្លាយជាត្រាដ៏ធំនៃបំណែកទ្វីប។ ក្រោមការចង្អុលនៃដៃស្តាំរបស់វ៉ាងលីន ត្រាដ៏ធំនេះក៏ហោះឡើងភ្លាម រួចសង្កត់កម្ទេចចុះទៅលើដៃដាច់ដែលកំពុងស្ទុះមកយ៉ាងសាហាវ។

ក្នុងសំឡេងផ្ទុះឮសូរប្រាវ ត្រាដ៏ធំបានធ្លាក់ចុះមក។ ក៏ប៉ុន្តែនៅខណៈពេលដែលវាធ្លាក់ចុះមក ពន្លឺពណ៌ក្រហមនៅលើដៃដាច់ស្រាប់តែភ្លឺចាំងឡើងខ្លាំង។ វាក៏ផ្លាស់ទីមួយភ្លែតចេញទៅក្រៅ ដែលធ្វើឱ្យត្រាដ៏ធំនោះសង្កត់ខុសគោលដៅ។

ទឹកមុខរបស់វ៉ាងលីនអាប់អួ។ រាងកាយរបស់គាត់ថយក្រោយម្តងទៀត។ ពេលនេះ ដៃដាច់នោះបានបន្លឺសំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវ និងខិតចូលមកដល់ជិតហើយ។ ពេលវាឆ្វាចមួយដៃ ស្នាមប្រេះចំនួនប្រាំបានលេចឡើងនៅពីមុខវ៉ាងលីនក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ដើម្បីហែករូបកាយសាច់ឈាមរបស់គាត់។

ក្លិនឆ្អាបឈាមដែលភាយចេញពីដៃដាច់នោះ នៅពេលសាយភាយមក ហាក់ដូចជាបង្កប់នូវពិសដ៏កាចសាហាវ។ វ៉ាងលីនមានអារម្មណ៍ភ្លាមៗថារូបកាយសាច់ឈាមរបស់គាត់ត្រូវបានក្លិនអាយនេះស៊ីរូង ដែលបណ្តាលឱ្យមានការក្តៅរោលរាលមួយផ្ទាំង។

រាងកាយរបស់គាត់បានថយក្រោយម្តងទៀត។ នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់មានការតក់ស្លុតជាខ្លាំង។ ដៃដាច់ដែលលេចឡើងភ្លាមៗនេះ គឺចម្លែកខ្លាំងពេកហើយ។ វាអាចចាត់ទុកបានថាជាសមរភូមិដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតសម្រាប់វ៉ាងលីន ចាប់តាំងពីគាត់បានឈានដល់កម្រិតយ៉ាងស៊ឺ (阳实) មក។

ជាពិសេសស្នាមប្រេះទាំងប្រាំនោះ ក្នុងពេលហែកកាត់ វាបានបញ្ចេញខ្យល់ត្រជាក់ស្រេង។ ពេលបក់មកលើខ្លួន វាស្រាប់តែធ្វើឱ្យព្រលឹងដើមរបស់វ៉ាងលីនមានការទើកកណ្តាលទីបន្តិចបន្តួច។ ពេលឃើញថាស្នាមប្រេះទាំងប្រាំនោះខិតចូលមកជិតយ៉ាងលឿន ភ្នែកទីបីនៅចន្លោះចិញ្ចើមរបស់វ៉ាងលីន ក៏បើកឡើងយ៉ាងកំហឹងភ្លាមៗដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ។

ពន្លឺពណ៌ក្រហមភ្លឺផ្លេកឡើង រួចបែកចេញជារាងផ្លិតភ្លាមៗ។ វាបានគ្របដណ្តប់លើស្នាមប្រេះទាំងប្រាំនោះភ្លាម។ ស្នាមប្រេះទាំងនោះនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់វ៉ាងលីន គឺហាក់ដូចជាវិលត្រឡប់ទៅកាន់ធាតុដើមវិញ។ ពួកវាបានរលាយបាត់ទៅវិញយ៉ាងលឿន ហើយរហូតដល់ចុងក្រោយ ស្រាប់តែប្រែទៅជាដំណក់ឈាមពណ៌ក្រហមចាស់ចំនួនប្រាំដំណក់។

ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ដៃស្តាំរបស់វ៉ាងលីនចង្អុលទៅមុខ រួចបន្លឺសំឡេងគំហកក្បាច់វិជ្ជាបញ្ឈប់កាយ (定身术) ថា៖ «ឈប់ (定)!»

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ រូបគំនូរឆ្អឹងសត្វនៅលើខ្នងដៃស្តាំរបស់គាត់បានកម្រើក ហើយផុសចេញមកភ្លាមៗ ហាក់ដូចជាព័ទ្ធជុំវិញដៃស្តាំរបស់វ៉ាងលីន។ ពន្លឺអាថ៌កំបាំងមួយបានភ្លឺឡើងភ្លាមៗនៅត្រង់រន្ធភ្នែកខ្មៅនៃឆ្អឹងសត្វ។ ភ្លាមនោះ ធាតុសម្លាប់ដ៏កាចសាហាវ (煞气) បានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅជុំវិញ ហើយចុះមកកាន់ពិភពលោក។

ធាតុសម្លាប់នេះបានហោះឡើងទៅលើមេឃ។ ភ្នែកឆ្អឹងសត្វចាំងពន្លឺអាថ៌កំបាំងម្តងទៀត។ ដំណក់ឈាមពណ៌ក្រហមចាស់ទាំងប្រាំនោះ ក៏លេចចេញពណ៌ប្រផេះភ្លាមៗ ហាក់ដូចជាមានអ័ព្ទពណ៌ប្រផេះព័ទ្ធជុំវិញនៅក្នុងនោះ ដែលស្រាប់តែមានភាពស្រស់ស្អាតប្លែកម្យ៉ាង។

ត្រឹមមួយរំពេច ក្នុងចំណោមដំណក់ឈាមទាំងប្រាំ មានបីដំណក់បានប្រែក្លាយទៅជាថ្ម។ ចំណែកឯពីរដំណក់ទៀតបានរួញថយក្រោយភ្លាមៗ ហើយបានវិលត្រឡប់ចូលទៅក្នុងដៃដាច់នោះវិញក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿន។ ដៃដាច់នោះទើកកណ្តាលទីបន្តិច រួចប្តូរទិសដៅភ្លាម ដោយលែងវាយប្រហារវ៉ាងលីនទៀតហើយ ផ្ទុយទៅវិញបានចាកចេញទៅយ៉ាងលឿន។

ទឹកមុខរបស់វ៉ាងលីនអាប់អួ។ គាត់ក្រឡេកមើលដំណក់ឈាមក្លាយជាថ្មទាំងបីដែលអណ្តែតលើអាកាសនៅពីមុខខ្លួន រួចលូកដៃចាប់យកដាក់ចូលក្នុងថង់ផ្ទុករបស់របរ។ រាងកាយរបស់គាត់រំកិលមួយភ្លែត។ គាត់ទះថង់ផ្ទុករបស់របរ ស្រាប់តែដាវអមតៈ (仙剑) បានលេចឡើងនៅក្នុងដៃភ្លាម។ ភ្នែករបស់គាត់ចាំងពន្លឺត្រជាក់ស្រេង ហើយបានដេញតាមទៅយ៉ាងលឿន។

ដៃដាច់នេះគឺចម្លែកខ្លាំងពេកហើយ។ នៅខណៈពេលដែលឃើញដៃនេះ នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់វ៉ាងលីនទ្រាំមិនបានក៏នឹកឃើញដល់គ្រាប់ភ្នែកនៅក្នុងកួចខ្យល់ប្រាំពណ៌ក្នុងផ្លូវរូងនោះ។ របស់ទាំងពីរនេះ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់វ៉ាងលីន មើលទៅហាក់ដូចជាមានប្រភពតែមួយ!

«ដៃនេះខ្លាំងណាស់ គឺស្មើនឹងកំពូលអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយ៉ាងស៊ឺពេញលេញ (阳实巅峰) ឬថែមទាំងខិតជិតទៅដល់កម្រិតគុយនៀយ៉ាងខ្លាំងទៀតផង!»

ភ្នែករបស់វ៉ាងលីនចាំងពន្លឺត្រជាក់ស្រេង។ ក្នុងពេលដេញតាម ដៃស្តាំរបស់គាត់កាន់ដាវអមតៈ កាប់សំដៅទៅមុខមួយទំហឹង!

ក្បាច់ដាវកាប់ល័រ (斩罗决) បានឆូតកាត់ស្រមោលដាវមួយខ្សែក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ នៅពេលលើកឡើងនិងទម្លាក់ចុះ ហាក់ដូចជាកាប់ផ្តាច់ច្បាប់ធម្មជាតិ។ ភ្លាមនោះ ទីអវកាសទទេស្អាតនេះបានញ័ររញ្ជួយ។ ស្នាមប្រេះដ៏វែងមួយបានលេចឡើងភ្លាមៗ។ ស្នាមប្រេះនេះបានហែកសងខាង សំដៅទៅរកដៃដាច់នៅខាងមុខ។

ដៃដាច់នោះទើកកណ្តាលទីភ្លាមៗក្នុងពេលកំពុងហោះ។ វាក៏ចាប់កាយវិការត្រា រួចសង្កត់មកក្រោយមួយទំហឹង។ ភ្លាមនោះ លំហអាកាសទាំងមូលបានបន្លឺសំឡេងផ្ទុះប្រាវៗ។ អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងរង្វង់មួយរយចាងនៃដៃដាច់នោះ ហាក់ដូចជាត្រូវកម្លាំងដ៏ធំមួយបុកទង្គិច បណ្តាលឱ្យបាក់រលំទាំងអស់។

ពន្លឺត្រជាក់បានភ្លឺផ្លេកក្នុងភ្នែករបស់វ៉ាងលីន។ ត្រឹមតែការចង្អុលមួយ ត្រាដ៏ធំនៃបំណែកទ្វីបបានហោះចេញមកម្តងទៀត ហើយធ្លាក់ចុះមកក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ លើកនេះ ល្បឿននៃការធ្លាក់ចុះរបស់វាលឿនខ្លាំងណាស់ ដោយបានសង្កត់កម្ទេចចំពីលើដៃដាច់នោះផ្ទាល់តែម្តងក្នុងសំឡេងកក្រើក។

ដៃដាច់នេះបានញ័ររន្ធត់ភ្លាមៗ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមចាំងភ្នែក ហាក់ដូចជារងរបួស ហើយល្បឿននៃការរត់គេចខ្លួនរបស់វាកាន់តែលឿនជាងមុន។

នៅក្នុងពេលនេះ នៅខាងមុខមានក្រុមត្រកូលអ្នកហ្វឹកហាត់មួយដែលមានសមាជិកប្រហែលប្រាំពីរបួននាក់។ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែបញ្ចេញទឹកមុខតក់ស្លុត។ កម្រិតបដិបត្តិរបស់ពួកគេមិនសូវខ្ពស់ទេ គឺស្ថិតនៅត្រឹមកម្រិតវ៉ិនទីងកណ្តាលនិងចុងក្រោយ (问鼎中后期) ប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេហោះសំដៅមកទីនេះយ៉ាងលឿន ហាក់ដូចជាមានសត្រូវខ្លាំងពូកែកំពុងដេញតាមពីក្រោយពួកគេ។

ដៃដាច់នោះបានប្តូរទិសដៅភ្លាមៗ សំដៅទៅរកត្រកូលអ្នកហ្វឹកហាត់នោះតែម្តង។ ល្បឿនរបស់វាលឿនណាស់ ស្ទើរតែត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែកក៏ទៅដល់ក្បែរ។ ក្រោមការហែកកម្ទេច សំឡេងស្រែកទ្រហោយំបានបន្លឺឡើងភ្លាមៗ។ ដៃដាច់នោះបានហែករូបកាយសាច់ឈាមរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ជាបំណែកៗ ហើយលូកចាប់ព្រលឹងដើមច្របាច់បំបែក រួចស្រូបយកថាមពលយ័នភ្លាមៗ។

ត្រឹមតែប៉ុន្មានដង្ហើមក្រោយមក សមាជិកទាំងអស់នៃត្រកូលអ្នកហ្វឹកហាត់នេះបានស្លាប់បាត់បង់ជីវិតទាំងអស់។ ព្រលឹងដើមរបស់ពួកគេត្រូវបានដៃដាច់នោះស្រូបយក ដែលធ្វើឱ្យពន្លឺពណ៌ក្រហមនៅលើនោះកាន់តែក្រាស់ក្រែលឡើងក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ របួសនៅលើដៃនោះ មិនត្រឹមតែបានជាសះស្បើយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានការរីកចម្រើនខ្លាំងជាងមុនទៀតផង។

វ៉ាងលីនពេលដេញតាមមកដល់ បានឃើញទិដ្ឋភាពនេះ ទឹកមុខរបស់គាត់កាន់តែអាប់អួខ្លាំងឡើង។ ភ្នែករបស់គាត់ភ្លឺផ្លេកឡើង គាត់ឃើញថា នៅទីអវកាសទទេស្អាតនៅឆ្ងាយ មានពន្លឺពណ៌ក្រហមមួយខ្សែទៀតកំពុងហោះមកយ៉ាងលឿន។ នៅខាងក្នុងពន្លឺពណ៌ក្រហមនោះ គឺមានកំណាត់ជើងមួយចំហៀង។

ដោយមិនបាច់គិត វ៉ាងលីនក៏ងាកក្រោយចាកចេញភ្លាមៗ។ ដៃដាច់នោះហាក់ដូចជាស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច វាមិនបានដេញតាមឡើយ ប៉ុន្តែបានហោះទៅកាន់ទីឆ្ងាយជាមួយកំណាត់ជើងនោះ រួចរលាយបាត់ទៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត។

រហូតដល់ពេលវាចាកចេញទៅ ក្លិនឆ្អាបឈាមដ៏ក្រាស់ក្រែលនៅតែសាយភាយនៅទីនេះ មិនងាយរសាយបាត់ឡើយ។

ពិភពអមតៈផ្គរលាន់ទាំងមូល ពេលនេះគឺមានភាពវឹកវរយ៉ាងខ្លាំង។ កំណាត់ដៃជើងទាំងប្រាំបីដែលលេចឡើងភ្លាមៗនេះ សុទ្ធតែមានអនុភាពស្មើនឹងកម្រិតយ៉ាងស៊ឺពេញលេញរៀងៗខ្លួន។ លើសពីនេះទៅទៀត ក្បាច់វិជ្ជាអាថ៌កំបាំងទាំងអស់ឱ្យតែប៉ះនឹងពួកវា មិនត្រឹមតែគ្មានប្រសិទ្ធភាពអ្វីទាល់តែសោះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវពួកវាច្របាច់បំបែកដើម្បីដណ្តើមយកថាមពលយ័នទៀតផង។

មានតែអាវុធវិសេសប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចមានប្រសិទ្ធភាពខ្លះៗ ប៉ុន្តែវាក៏មិនសូវធំដុំដែរ។ បូករួមទាំងពន្លឺឈាមដែលសាយភាយ និងជាតិពិសក្តៅរោលរាលដែលបង្កប់នៅក្នុងនោះ បានធ្វើឱ្យកំណាត់ដៃជើងទាំងនេះហោះបុកទង្គិចចុះឡើងយ៉ាងកម្រោល។

ពួកវាមិនបានឈប់សម្រាកឡើយ ដោយបានធ្វើដំណើរក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿន។ មិនយូរប៉ុន្មាន នៅទីតាំងកណ្តាលនៃពិភពអមតៈផ្គរលាន់ ពន្លឺពណ៌ក្រហមទាំងប្រាំបីខ្សែបានហោះមកម្តងមួយៗ រួចប្រមូលផ្តុំផ្គុំចូលគ្នា។ សំឡេងគ្រហឹមមួយដែលហាក់ដូចជាចេញមកពីសម័យបុរាណ បានបន្លឺឡើងពេញទីអវកាសភ្លាមៗ។

កំណាត់ដៃជើងបានរលាយចូលគ្នា បង្កើតបានជារូបកាយពេញលេញមួយ ហើយប្រែទៅជាមនុស្សម្នាក់។ មនុស្សម្នាក់នេះមានសក់សក្បុសពេញក្បាល មុខពោរពេញទៅដោយស្លាកស្នាមគួរឱ្យខ្លាច ហើយរាងកាយទាំងមូលគឺរហែករយីករយាំ។ ភ្នែកទាំងពីររបស់គាត់ខ្វះភ្នែកស្តាំ ដោយនៅសល់តែភ្នែកឆ្វេងមួយគត់ ដែលបញ្ចេញពន្លឺត្រជាក់ស្រេងយ៉ាងក្រាស់ក្រែល។

«ស្ដេចអមតៈឈីងស៊ុយ (清水仙君) ទោះបីជាការបិទផ្សាររបស់ឯងខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏មិនអាចយកឈ្នះពេលវេលាបានដែរ! ឯងមិនហ៊ានសម្លាប់យើងទេ បើមិនដូច្នោះទេ ហេតុអ្វីបានជាកាលពីសម័យនោះ ឯងត្រូវរៀបចំក្បួនព្យាបាលរបួសនៅខាងក្រៅកួចបិទផ្សារធ្វើអ្វី! ប៉ុន្តែយើងក៏ត្រូវអរគុណឯងដែរ បើកុំតែបានកួចបិទផ្សារនេះទេ ពេលពិភពអមតៈបាក់រលំកាលពីសម័យនោះ យើងប្រហែលជាមិនអាចរស់រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះបានឡើយ! ឈីងស៊ុយ ក្នុងពេលដែលយើងមិនទាន់ស្លាប់ ឯងក៏ប្រាកដជាមិនទាន់ស្លាប់ដូចគ្នា។ លើកលែងតែឯងរកឃើញកួចបិទផ្សារដែលបន្សល់ទុកពីដែនដីអមតៈបុរាណមួយទៀត បើមិនដូច្នោះទេ យើងចង់ដឹងណាស់ថាឯងអាចបិទផ្សារយើងម្តងទៀតដោយរបៀបណា!»

មនុស្សសក់សនេះមានទឹកមុខកាចសាហាវ។ គាត់សើចក្អាកក្អាយយ៉ាងឆ្កួតលីលា។ ពេលគាត់បោះជំហានមួយ គាត់ក៏ស្ទុះចូលទៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត។

ល្បឿនរបស់គាត់លឿនណាស់ ម្យ៉ាងទៀតគាត់យល់ដឹងពីពិភពអមតៈផ្គរលាន់នេះយ៉ាងច្បាស់។ ក្នុងការហោះកាត់ចុះឡើង គាត់ស្រាប់តែបានមកដល់លើបំណែកទ្វីបមួយ។ បំណែកទ្វីបនេះ គឺពិតជាកន្លែងដែលវ៉ាងលីននិងលីយ័នបានបើកការបិទផ្សារពីមុន ហើយបានឃើញផ្លូវរូងនៅក្នុងរូងងងឹតនោះឯង។

ពេលស្ថិតនៅលើបំណែកទ្វីបនេះ មនុស្សម្នាក់នោះទះដៃធំចុះទៅក្រោមមួយទំហឹង។ ភ្លាមនោះ បំណែកទ្វីបទាំងមូលបានផ្ទុះបាក់រលំយ៉ាងកក្រើក។ ទីនេះ គឺពិតជាកន្លែងបិទផ្សារទីប្រាំបួន។

ស្របពេលដែលបំណែកទ្វីបបាក់រលំ អណ្តាតភ្លើងដ៏កាចសាហាវដូចទឹកជំនន់បានស្ទុះចេញពីខាងក្នុងភ្លាមៗ។ ក្នុងខណៈដែលពន្លឺពណ៌ក្រហមចាំងឡើងខ្លាំង គ្រាប់ភ្នែកមួយគ្រាប់បានហោះចេញមកក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ហើយត្រូវបានមនុស្សម្នាក់នោះចាប់ជាប់នៅក្នុងដៃ រួចដាក់ចូលទៅក្នុងប្រហោងភ្នែកស្តាំរបស់គាត់។

«ដែនកំណត់ជីជីង (极境) កាលពីសម័យនោះត្រូវបានបិទផ្សារនៅក្នុងភ្នែកស្តាំ ហើយនៅក្នុងសង្គ្រាមពិភពអមតៈ វាត្រូវបានចំណាយអស់ច្រើនពេក។ របស់នេះពិបាកនឹងបំពេញបន្ថែមខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែវាក៏មិនមែនថាមិនអាចនោះដែរ! គ្រាន់តែពេលនេះ ខ្ញុំទើបតែរួចផុតពីការឃុំឃាំង កម្រិតបដិបត្តិមានតែមួយភាគដប់ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំត្រូវតែប្រញាប់ស្តារថាមពលអមតៈ (仙元) ឡើងវិញឱ្យបានលឿនជាមុនសិន។»

ភ្នែកទាំងពីររបស់មនុស្សម្នាក់នេះចាំងពន្លឺពណ៌ក្រហមភ្លែត។ គែមមាត់របស់គាត់បញ្ចេញស្នាមញញឹមត្រជាក់គួរឱ្យខ្លាច។

«អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ បែរជាមានអ្នកហ្វឹកហាត់ធាតុខ្យល់ (炼气士) ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយកើនឡើងច្រើនគួរសម។ ល្អណាស់ បើត្របាក់លេបពួកគេទាំងអស់ ទោះបីជានៅតែមិនអាចស្តារកម្រិតបដិបត្តិបានពេញលេញក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាក៏អាចស្តារឡើងវិញបានខ្លះដែរ។ គ្រាន់តែមុនពេលត្របាក់លេប ខ្ញុំត្រូវតែបិទទ្វារធំនៃពិភពអមតៈនេះសិន ដើម្បីកុំឱ្យមនុស្សទាំងនេះអាចរត់គេចចេញទៅបាន!»

ក្នុងពេលកំពុងសើចកាចសាហាវ រាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់នេះរំកិលមួយភ្លែត ហើយបានរលាយបាត់ទៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត។

វ៉ាងលីននាំលីយ័នទៅជាមួយ។ អ្នកទាំងពីរបានបញ្ចេញល្បឿនពេញទំហឹង សំដៅទៅកាន់ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈនៅទិសខាងលិចឆ្ងាយបំផុត។ អ្នកទាំងពីរស្ងៀមស្ងាត់រហូតតាមផ្លូវ ដោយមិនបាននិយាយរកគ្នាឡើយ។ ទឹកមុខរបស់វ៉ាងលីនអាប់អួខ្លាំងណាស់។ គាត់មានអារម្មណ៍ដឹងមុនថា ពិភពអមតៈផ្គរលាន់នេះ នឹងផ្ទុះភាពចលាចលដ៏ធំមិនខាន!

«ត្រូវតែចាកចេញពីទីនេះឱ្យបានលឿនបំផុត!»

ភ្នែករបស់វ៉ាងលីនភ្លឺផ្លេកឡើង។ គាត់នាំលីយ័នទៅជាមួយ ហើយល្បឿនរបស់អ្នកទាំងពីរកាន់តែលឿនជាងមុន។

នៅតាមផ្លូវ អ្នកទាំងពីរបានឃើញអ្នកហ្វឹកហាត់ជាច្រើន។ គោលដៅរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងនេះសុទ្ធតែដូចគ្នាទាំងអស់ គឺទ្វារធំនៃពិភពអមតៈ!

ជាក់ស្តែង មនុស្សជាច្រើនសុទ្ធតែមានគំនិតដូចគ្នាជាមួយវ៉ាងលីន គឺត្រៀមខ្លួនចាកចេញពីទីនេះ!

នៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត រន្ទះពន្លឺជាច្រើនខ្សែដូចជាផ្កាយដុះកន្ទុយ បានហោះសំដៅទៅទិសខាងលិច។ មនុស្សទាំងអស់គ្នាមិនមានពេលទំនេរដើម្បីជជែកគ្នាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញបាននាំគ្នារត់ក្នុងល្បឿនអតិបរមារៀងៗខ្លួន។

បន្តិចម្តងៗ ចម្ងាយទៅកាន់ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈកាន់តែជិតទៅៗ។ សូម្បីតែពីចម្ងាយ គេអាចមើលឃើញព្រាលៗនូវផ្លេកបន្ទោរពណ៌ក្រហមដ៏ធំសម្បើម ដែលធ្លាក់ចុះពីលើមេឃក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត ដោយមិនដឹងប្រភពដើមនិងចុងបញ្ចប់ឡើយ។

មកដល់ពេលនេះ អ្នកហ្វឹកហាត់នៅជុំវិញនាំគ្នាផ្លាស់ទីមួយរំពេច ដោយចង់ចាកចេញទៅផ្ទាល់ក្នុងល្បឿនកាន់តែលឿន។

ប៉ុន្តែ នៅក្នុងពេលនេះ ផ្ទាំងអ័ព្ទពណ៌ក្រហមមួយបានបោកបក់មកពីចម្ងាយយ៉ាងឆ្កួតកាមដូចទឹកជំនន់។ សំឡេងស្អកមួយបានបន្លឺឡើងពេញផ្ទៃមេឃនិងផែនដី។

«គ្មានអ្នកណាអាចចាកចេញបានឡើយ!»

មនុស្សម្នាក់បានដើរចេញពីក្នុងអ័ព្ទពណ៌ក្រហម។ មនុស្សម្នាក់នេះមានសក់សក្បុសពេញក្បាល រាងកាយស្គមស្វិតដូចជាគ្រោងឆ្អឹង។ ភ្នែកទាំងពីររបស់គាត់ក្រហមច្រាល។ ពេលគាត់បោះជំហានចេញមក ដៃស្តាំរបស់គាត់លូកចាប់ទៅមុខមួយទំហឹង។ ភ្លាមនោះ ថាមពលអមតៈដ៏ធំសម្បើមដែលមិនអាចគិតស្មានដល់ បានផ្ទុះឡើងយ៉ាងកាចសាហាវនៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាតនេះ។

អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតវ៉ិនទីងប៉ុន្មាននាក់នៅខាងមុខគាត់ នៅក្នុងខណៈដែលភ្នែកបញ្ចេញនូវការតក់ស្លុត រាងកាយរបស់ពួកគេបានផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីភ្លាមៗ ប្រែទៅជាសាច់ឈាមមួយផ្ទាំងដែលត្រូវបានមនុស្សម្នាក់នោះស្រូបយកចូលទៅក្នុងមាត់ទាំងអស់។ សូម្បីតែព្រលឹងដើមរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងនោះ ក៏មិនអាចរត់រួចដែរ ដោយត្រូវបានមនុស្សម្នាក់នេះលេបចូលទាំងអស់។

«ពួកអ្នកហ្វឹកហាត់ធាតុខ្យល់សម័យនេះ ហេតុអ្វីបានជាមានថាមពលយ័នតិចយ៉ាងនេះ? ពេលបំប្លែងទៅជាថាមពលអមតៈ ស្ទើរតែគ្មានសល់អ្វីសោះ!»

មនុស្សសក់សនោះចងចិញ្ចើម។ រាងកាយរបស់គាត់រំកិលមួយភ្លែត រួចសំដៅទៅកាន់ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈនៅខាងមុខតែម្តង។

ទិដ្ឋភាពនេះបានធ្វើឱ្យអ្នកហ្វឹកហាត់នៅឆ្ងាយទាំងអស់ប្រែប្រួលទឹកមុខយ៉ាងខ្លាំង។ មនុស្សចម្លែកសក់សនោះ ស្ទើរតែគ្រាន់តែលេចមុខភ្លាម ក៏បានចាប់សម្លាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ជាងដប់នាក់ភ្លែត ហើយបានត្របាក់លេបទាំងសាច់ឈាមនិងព្រលឹងដើមនៅនឹងកន្លែងតែម្តង។

ទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់នេះ ស្ទើរតែធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដកដង្ហើមធំដោយតក់ស្លុត។

ពេលឃើញថាមនុស្សចម្លែកនេះកំពុងបោះជំហានសំដៅទៅរកទ្វារធំនៃពិភពអមតៈនៅឆ្ងាយ អ្នកហ្វឹកហាត់នៅជុំវិញមិនមានអ្នកណាហ៊ានចូលទៅរារាំងឡើយ។ នៅក្នុងពេលនេះ ក្នុងចំណោមអ្នកហ្វឹកហាត់ប៉ុន្មាននាក់ដែលនៅជិតទ្វារធំនៃពិភពអមតៈជាងគេ មានមនុស្សម្នាក់បានហោះចេញមក។ មនុស្សម្នាក់នេះមានវ័យកណ្តាល ស្លៀកពាក់អាវផាយពណ៌មាស ភ្នែកដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។ កម្រិតបដិបត្តិរបស់គាត់គឺលើសពីកម្រិតវ៉ិនទីង ដោយបានឈានដល់កម្រិតយីនស៊ូ (阴虚)។ ពេលនេះ គាត់ទះថង់ផ្ទុករបស់របរ ស្រាប់តែមានដាវហោះចំនួនដប់បីដើមហោះចេញមកភ្លាម។

ក្រោមការចង្អុលរបស់មនុស្សម្នាក់នេះ ដាវទាំងអស់បានបាញ់សំដៅទៅរកមនុស្សចម្លែកសក់សនោះព្រមគ្នា។

«សម្លាញ់ទាំងអស់គ្នាសូមចេញដៃជួយគ្នា កុំឱ្យមនុស្សម្នាក់នេះបិទទ្វារធំបានឱ្យសោះ បើមិនដូច្នោះទេ ដល់ពេលនោះពួកយើងគ្មានអ្នកណាម្នាក់អាចចេញទៅរួចឡើយ!»

នៅខាងក្រោយបុរសវ័យកណ្តាលនេះ អ្នកហ្វឹកហាត់ប៉ុន្មាននាក់បានខាំធ្មេញ រួចស្ទុះចេញទៅព្រមគ្នា ដោយម្នាក់ៗយកអាវុធវិសេសចេញមក ហើយស្ទុះទៅភ្លាមៗ។

មនុស្សចម្លែកសក់សនោះសើចក្អាកក្អាយយ៉ាងកាចសាហាវ។ ពេលរាងកាយរបស់គាត់រំកិលមួយភ្លែត មនុស្សទាំងមូលបានរលាយចូលជាធ្លុងមួយជាមួយផ្ទៃមេឃនិងផែនដីនេះភ្លាមៗ ហើយបានបាត់ស្រមោលក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ពេលលេចមុខមកវិញ គាត់បានទៅដល់ក្បែរទ្វារធំនៃពិភពអមតៈ ដែលជាផ្លេកបន្ទោរពណ៌ក្រហមដ៏ធំសម្បើមធ្លាក់ពីលើមេឃដោយគ្មានដើមគ្មានចុងនោះរួចទៅហើយ។

គ្រាន់តែរាងកាយរបស់គាត់លេចចេញមកភ្លាម គាត់ក៏ចាប់កាយវិការដៃស្តាំទះទៅលើផ្លេកបន្ទោរនោះមួយទំហឹង។ ភ្លាមនោះ សំឡេងផ្ទុះកក្រើករំពងបានបន្លឺឡើងពេញផ្ទៃមេឃនិងផែនដី។

«ទ្វារនៃពិភពផ្គរលាន់ ចូរផ្ជិត!»

សំឡេងស្អកៗដូចជាខ្យល់ត្រជាក់ បានបក់ចូលទៅក្នុងត្រចៀករបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងអស់នៅជុំវិញ។

ផ្លេកបន្ទោរពណ៌ក្រហមដ៏ធំសម្បើមនោះ ស្រាប់តែរួមតូចទៅៗយ៉ាងលឿនក្នុងល្បឿនដែលភ្នែកទទេអាចមើលឃើញ។

នៅក្នុងពេលនេះ អ្នកហ្វឹកហាត់នៅជុំវិញបានដឹងខ្លួនទាន់។ ម្នាក់ៗយកអាវុធវិសេសចេញមកយ៉ាងលឿន ហើយស្ទុះសំដៅទៅរកមនុស្សចម្លែកនោះព្រមគ្នា។ នៅក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងនេះ អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូមានមិនដល់ដប់នាក់ទេ ពួកគេគឺជាកម្លាំងស្នូល ដែលនាំយកថាមពលដ៏មហិមា សំដៅទៅរកមនុស្សចម្លែកនោះតែម្តង។

«ទ្វារពិភពផ្គរលាន់រៀបនឹងបិទជិតហើយ ពួកឯងទាំងអស់គ្នានឹងក្លាយជាចំណីរបស់ម្ចាស់យើង!»

ភ្នែករបស់មនុស្សចម្លែកសក់សបញ្ចេញនូវភាពត្រជាក់គួរឱ្យខ្លាច។ ចំពោះអ្នកហ្វឹកហាត់ដែលកំពុងវាយប្រហារមកពីជុំវិញ គាត់មិនមើលសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ គាត់គ្រាន់តែរំកិលខ្លួនមួយភ្លែត ល្បឿនរបស់គាត់លឿនរហូតដល់មិនអាចគិតស្មានដល់។ ពេលលេចមុខមកវិញ គាត់បានទៅដល់ខាងក្រោយខ្នងរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតវ៉ិនទីងម្នាក់រួចទៅហើយ។

អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតវ៉ិនទីងនោះគឺជាបុរសចំណាស់ម្នាក់។ ពេលនេះគាត់ប្រែប្រួលទឹកមុខយ៉ាងខ្លាំង ដោយភ្នែកបញ្ចេញនូវការភ័យខ្លាច។ គ្រាន់តែគាត់មិនទាន់ទាំងបានងាកក្រោយផង ក្រញាំដៃស្តាំរបស់មនុស្សចម្លែកសក់សបានចាក់ទម្លុះខ្នងទ្រូងរបស់បុរសចំណាស់នោះផ្ទាល់ ហើយចាប់ជាប់ព្រលឹងដើមដែលមិនអាចរត់គេចរួចនៅខាងក្នុង រួចច្របាច់បំបែកមួយរំពេច។

បុរសចំណាស់នោះសូម្បីតែបានឮសំឡេងទ្រូងរបស់ខ្លួនបាក់បែក និងព្រលឹងដើមរបស់ខ្លួនផ្ទុះខ្ទេចខ្ទីទៀតផង។ ភ្នែករបស់គាត់ងងឹតស្លុប ហើយក៏បាត់បង់ដង្ហើមជីវិតភ្លាមៗ។ មនុស្សទាំងមូលរបស់គាត់ព្រមទាំងព្រលឹងដើម ត្រូវបានមនុស្សចម្លែកសក់សស្រូបតែមួយដង្ហើម ក៏លេបចូលទៅក្នុងពោះទាំងអស់ភ្លាមៗ។

«ថាមពលយ័នខ្សោយពេក!»

រាងកាយរបស់មនុស្សចម្លែកសក់សបានរំកិលម្តងទៀត ហើយរលាយបាត់គ្មានស្រមោល។

ពេលលេចមុខមកវិញនៅពេលក្រោយ គាត់បែរជាទៅដល់ពីមុខបុរសអាវផាយពណ៌មាសដែលបានចេញដៃមុនគេនោះទៅវិញ។

បុរសអាវផាយពណ៌មាសនោះមានទឹកមុខស្លេកស្លាំង។ ដោយមិនបាច់គិត រាងកាយរបស់គាត់បានស្ទុះថយក្រោយយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែវានៅតែយឺតពេលដដែល។ នៅក្នុងសំឡេងសើចក្អាកក្អាយយ៉ាងកាចសាហាវ មនុស្សចម្លែកសក់សបានស្ទុះទៅមុខមួយទំហឹង ដោយមនុស្សទាំងមូលប្រែទៅជាស្រមោលឈាមមួយផ្ទាំង ស្ទុះចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់បុរសអាវផាយពណ៌មាសផ្ទាល់តែម្តង។ ភ្លាមនោះ សំឡេងផ្ទុះប្រាវៗបានបន្លឺឡើង។ បុរសអាវផាយពណ៌មាសបានព្រួសអ័ព្ទឈាមយ៉ាងច្រើនចេញពីពេញរាងកាយ ហើយមនុស្សទាំងមូលក៏ផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

នៅខាងក្នុងសាច់ឈាមនោះ មនុស្សចម្លែកសក់សបានផុសចេញមក ហើយបានត្របាក់លេបព្រលឹងដើមរបស់បុរសអាវផាយពណ៌មាសចូលទៅក្នុងពោះតែមួយម៉ាត់។

ភ្នែកទាំងពីររបស់គាត់ភ្លឺឡើង រួចសើចនិយាយថា៖ «មិនអន់ទេ នេះទើបជាអ្នកហ្វឹកហាត់ធាតុខ្យល់ពិតប្រាកដ!»

គាត់លិទ្ធបបូរមាត់ រួចរូបរាងរបស់គាត់ក៏បានរលាយបាត់ម្តងទៀត។

អ្នកហ្វឹកហាត់នៅជុំវិញមានត្រឹមតែជាងមួយរយនាក់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែនៅឆ្ងាយមានអ្នកហ្វឹកហាត់កាន់តែច្រើនឡើងៗកំពុងធ្វើដំណើរមកជាបន្តបន្ទាប់ ដោយជាក់ស្តែងគឺត្រៀមខ្លួនចាកចេញពីទីនេះ។ ហេតុដូច្នេះហើយ ស្របពេលដែលអ្នកហ្វឹកហាត់កើនឡើង មនុស្សចម្លែកនោះគឺប្រៀបដូចជាត្រីត្រូវទឹក។ រូបរាងរបស់គាត់លឿនពេក ហើយចេញដៃសាហាវឃោរឃៅឥតគណនា ដោយច្រើនតែអាចសម្លាប់មនុស្សម្នាក់ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

បែបនេះហើយ ទើបមិនអាចឱ្យអ្នកហ្វឹកហាត់នៅជុំវិញសហការដៃគ្នាបានទាល់តែសោះ។ បន្តិចម្តងៗ ក្លិនអាយនៃការភ័យខ្លាចបានសាយភាយឡើង ជាពិសេសទ្វារធំនៃពិភពអមតៈពេលនេះកំពុងរួមតូចយ៉ាងលឿន ដោយមើលទៅជិតនឹងរលាយបាត់ទាំងស្រុងហើយ ដែលធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចនេះកាន់តែក្រាស់ក្រែលឡើងភ្លាមៗ។

គេមិនដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកនាំមុខមុនទេ អ្នកហ្វឹកហាត់នៅជុំវិញបានបោះបង់ការឡោមព័ទ្ធវាយប្រហារមនុស្សចម្លែកនោះចោល ហើយបានស្ទុះចេញទៅ ដោយបំបែកគ្នាសំដៅទៅរកទ្វារធំនៃពិភពអមតៈដែលកំពុងបាត់ខ្លួនយ៉ាងលឿន។

មនុស្សចម្លែកសក់សនោះសើចយ៉ាងត្រជាក់គួរឱ្យខ្លាច។ ក្រោយពីបានត្របាក់លេបអ្នកហ្វឹកហាត់ប៉ុន្មាននាក់ទៀតហើយ គាត់ក៏ចាប់កាយវិការដៃទាំងពីរ រួចស្រែកគំហកថា៖ «ក្បាច់វិជ្ជាអមតៈបំប្លែងកាយ (仙术化身)!»

ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក រាងកាយរបស់មនុស្សចម្លែកសក់សនេះបានបំបែកជាពីរ។ បន្ទាប់មកពីពីរបានបំបែកជាបួននាក់។ តាមរយៈការបំបែកបែបនេះ ត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក ក៏មានរូបបំប្លែងចំនួនសាមសិបពីររូប។

ពេលរូបបំប្លែងទាំងសាមសិបពីរនេះស្ទុះចេញទៅ ពួកវាក៏បានរលាយចូលទៅក្នុងផ្ទៃមេឃនិងផែនដីភ្លាមៗ។ ពេលលេចមុខមកវិញ ពួកវាបែរជាទៅដល់ក្នុងរង្វង់មួយពាន់ចាងនៃទ្វារធំពិភពអមតៈ ដែលបណ្តាលឱ្យសំឡេងស្រែកទ្រហោយំបានបន្លឺឡើងគ្រប់ទិសទីភ្លាមៗ។

អ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងអស់ដែលចូលទៅក្នុងរង្វង់មួយពាន់ចាង សុទ្ធតែត្រូវបែកធ្លាយរូបកាយសាច់ឈាម និងត្រូវគេលេបព្រលឹងដើមម្តងម្នាក់ៗ ក្រោមការផ្លាស់ទីភ្លែតៗនៃរូបបំប្លែងទាំងនេះ។

ការតស៊ូប្រឆាំងរបស់ពួកគេ គឺគ្មានប្រសិទ្ធភាពធំដុំអ្វីទាល់តែសោះនៅលើរូបបំប្លែងទាំងនោះ ដោយច្រើនតែមិនទាន់ទាំងបានចេញដៃផង ក៏បានស្លាប់បាត់ទៅហើយ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែមានអ្នកហ្វឹកហាត់កាន់តែច្រើនស្ទុះចូលទៅក្នុងរង្វង់មួយពាន់ចាង សំដៅទៅកាន់ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈនោះដែរ ព្រោះថាទ្វារនេះ គឺជាផ្លូវរស់តែមួយគត់។

«គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់ ម្ចាស់យើងចង់ដឹងណាស់ថា តើពួកអ្នកហ្វឹកហាត់ធាតុខ្យល់ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយដូចជាពួកឯង មានអ្នកណាអាចរត់រួចដល់ចុងក្រោយដែរឬទេ!»

មនុស្សចម្លែកសក់សនោះសើចក្អាកក្អាយ។ រាងកាយរបស់គាត់ភ្លឺផ្លេកមួយរំពេច ហើយបានលេចចេញនៅពីក្រោយអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូម្នាក់ម្តងទៀត រួចលូកចាប់មួយទំហឹង។

ភ្នែករបស់អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូនោះចាំងពន្លឺត្រជាក់ស្រេង។ គាត់បានបំផ្ទុះព្រលឹងដើមរបស់ខ្លួនភ្លាមៗដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ ដោយរូបកាយសាច់ឈាមរបស់គាត់បានប្រែទៅជាថាមពលយ័នផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីជាមួយគ្នា។ នៅក្នុងស្ថានភាពដែលមិនអាចរត់រួច សេចក្តីស្លាប់គឺមិនអាចជៀសផុតឡើយ ប៉ុន្តែទោះបីជាត្រូវស្លាប់ ក៏នៅតែមានជម្រើសមួយដែរ គឺជ្រើសរើសការស្លាប់ដែលមានកិត្តិយស!

នេះហើយ គឺជាការបំផ្ទុះកម្ទេចខ្លួនឯង (自爆)។

នៅក្នុងសំឡេងផ្ទុះលាន់ឮកក្រើក មនុស្សចម្លែកសក់សនោះចងចិញ្ចើម។ រាងកាយរបស់គាត់មិនបានថយក្រោយឡើយ ប៉ុន្តែបានស្រូបយកមួយទំហឹង រួចស្រូបយកថាមពលយ័នដែលផ្ទុះនៅជុំវិញចូលទៅក្នុងមាត់ទាំងអស់។

«ពិតជាអ្នកហ្វឹកហាត់ធាតុខ្យល់ដែលមានចិត្តក្លាហានមែន!»

នេះគឺជាការកាប់សម្លាប់រង្គាលមួយ។ ក្នុងពេលដែលទ្វារធំនៃពិភពអមតៈរួមតូចបាត់ទៅវិញ ការកាប់សម្លាប់នេះក៏បានឈានដល់ចំណុចកំពូលដូចគ្នា។ មានអ្នកហ្វឹកហាត់ជាច្រើនបានមកដល់ជាបន្តបន្ទាប់ ហើយស្ទុះចូលទៅក្នុងរង្វង់មួយពាន់ចាងនៃទ្វារធំពិភពអមតៈយ៉ាងឆ្កួតកាម ដើម្បីប៉ុនប៉ងរត់គេចខ្លួន។

ព្រោះថា ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈនោះ គឺជាក្តីសង្ឃឹមតែមួយគត់។

គ្រាន់តែថា នៅក្នុងរង្វង់មួយពាន់ចាង មានរូបបំប្លែងទាំងសាមសិបពីររបស់មនុស្សចម្លែកសក់សនោះ។ ក្រៅពីអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូដែលអាចស្ទុះចូលទៅដល់រង្វង់មួយរយចាងបាន អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្សេងទៀតសុទ្ធតែបានស្លាប់បាត់បង់ជីវិតនៅខាងក្រៅរង្វង់មួយរយចាងទាំងអស់។

ចំណែកឯអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូប៉ុន្មាននាក់ដែលស្ទុះចូលទៅដល់រង្វង់មួយរយចាង លទ្ធផលគឺដូចគ្នា ដោយបានស្លាប់ម្តងម្នាក់ៗនៅពេលដែលរូបកាយពិតរបស់មនុស្សចម្លែកសក់សបានលេចមុខមក។

សំឡេងសើចវែងៗយ៉ាងព្រឺព្រួចបានបន្លឺចេញពីមាត់របស់មនុស្សចម្លែកសក់សនោះ។ ស្របពេលដែលមានការកាប់សម្លាប់និងការត្របាក់លេបជាបន្តបន្ទាប់ រាងកាយដែលធ្លាប់តែស្គមស្វិតរបស់គាត់ បានរីកធំឡើងបន្តិចម្តងៗ។ ខាងក្នុងរាងកាយរបស់គាត់ហាក់ដូចជាមានរបស់អ្វីម្យ៉ាងកំពុងកម្រើក ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សទាំងមូលរបស់គាត់មើលទៅកាន់តែគួរឱ្យតក់ស្លុតនិងភ័យខ្លាចខ្លាំងឡើង។

ក្លិនអាយដែលភាយចេញពីរាងកាយរបស់គាត់ក៏កាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ស្ទើរតែរាល់ពេលដែលគាត់លេបអ្នកហ្វឹកហាត់ក្មេងៗម្នាក់ គាត់នឹងខ្លាំងឡើងបន្តិច ហើយពន្លឺពណ៌ក្រហមនៅក្នុងភ្នែកទាំងពីរក៏កាន់តែក្រាស់ក្រែលឡើង។

ក្លិនឆ្អាបឈាមបានសាយភាយពេញជុំវិញ។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ភាគច្រើន បានបង្ហាញនូវភាពអស់សង្ឃឹម។ ផ្លេកបន្ទោរពណ៌ក្រហមដែលជាទ្វារធំនៃពិភពអមតៈ ពេលនេះបានឈានដល់មាត់ជ្រោះនៃការរលាយបាត់ទាំងស្រុងហើយ។ មើលទៅមិនយូរប៉ុន្មានទេ វានឹងរលាយបាត់ជារៀងរហូត។

ឱ្យតែផ្លេកបន្ទោរនេះរលាយបាត់ ពិភពអមតៈផ្គរលាន់នឹងត្រូវបិទជិតទាំងស្រុងមិនខាន។

នៅក្នុងពេលនេះ នៅជើងមេឃឆ្ងាយមានពន្លឺដាវជាងដប់ខ្សែបានហោះមក។ នៅលើពន្លឺដាវទាំងនេះមានថាមពលយ័នយ៉ាងក្រាស់ក្រែល។ ពេលពួកវាហោះកាត់ខ្វែងគ្នា បានប្រែទៅជាសំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវយ៉ាងស្រួចស្រាវ សំដៅមកទីនេះតែម្តង។ នៅក្នុងពន្លឺដាវ ចាន់ខុងលៀមានភ្នែកចាំងពន្លឺត្រជាក់ស្រេង ហើយបានស្ទុះចេញទៅមុខ។ មនុស្សជាងដប់នាក់នៅពីក្រោយគាត់ សុទ្ធសឹងតែជាអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូទាំងអស់ ដែលបានស្ទុះសំដៅទៅរកមនុស្សចម្លែកសក់សព្រមគ្នា។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នៅទិសដៅមួយទៀត ក៏មានរន្ទះពន្លឺជាច្រើនខ្សែហោះមកដូចគ្នា។ មនុស្សម្នាក់ដែលនៅខាងមុខគេ គឺថាងយានហ្វឹង។ មនុស្សម្នាក់នេះមានទឹកមុខអាប់អួ។ មនុស្សជាច្រើនដែលដើរតាមពីក្រោយគាត់ ក្រៅពីសមាជិកត្រកូលថាងរបស់គាត់ ក៏មានអ្នកហ្វឹកហាត់នៃត្រកូលផ្សេងទៀតដែលស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាផងដែរ។ មនុស្សទោះបីជាមិនច្រើនមែន ប៉ុន្តែសុទ្ធតែជាកម្រិតយីនស៊ូដូចគ្នា។

ក្រុមទាំងពីរនេះមានល្បឿនលឿនណាស់ ដោយបានស្ទុះសំដៅទៅរកមនុស្សចម្លែកសក់សយ៉ាងឆ្កួតកាម។ មនុស្សមិនទាន់ទៅដល់ផង ក្បាច់វិជ្ជាថាមពលយ័ននិងអាវុធវិសេសគ្រប់ប្រភេទ បានហោះទៅមុនយ៉ាងលឿនដូចជាទឹកជំនន់។

ក្រុមមនុស្សដែលមានថាងយានហ្វឹងនិងចាន់ខុងលៀជាមេដឹកនាំ បានបើកការវាយប្រហារភ្លាមៗដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ។

ភ្នែកទាំងពីររបស់មនុស្សចម្លែកសក់សបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ក្រហម។ ក្នុងពេលកំពុងសើចកាចសាហាវ គាត់បោះជំហានមួយចេញទៅមុខ។ ចំពោះក្បាច់វិជ្ជានិងអាវុធវិសេសដែលមកដល់លើខ្លួន គាត់មិនខ្វល់ទាល់តែសោះ។ រាងកាយរបស់គាត់រំកិលមួយភ្លែត ក៏បានលេចមុខនៅក្នុងក្រុមរបស់ថាងយានហ្វឹងភ្លាម។ ពេលដៃស្តាំរបស់គាត់លូកចាប់មួយរំពេច គាត់ក៏ចាប់មនុស្សម្នាក់ជាប់ភ្លែត។

អ្នកហ្វឹកហាត់នោះបញ្ចេញភ្នែកដាច់ខាត។ រាងកាយរបស់គាត់បានបំផ្ទុះខ្លួនឯងភ្លាមៗ ប្រែទៅជារលកថាមពលមួយផ្ទាំងសាយភាយចេញទៅ។ ក្នុងពេលដែលមនុស្សចម្លែកសក់សកំពុងស្រែកគំហក ហើយរៀបនឹងបើកមាត់ស្រូបយក ស្រាប់តែនៅក្នុងពេលនេះ ពន្លឺដាវដ៏មុតស្រួចមួយខ្សែបានស្ទុះចេញមកពីចម្ងាយ។ នៅក្នុងពន្លឺដាវមានបង្កប់នូវអំណាចផ្គរលាន់យ៉ាងក្រាស់ក្រែល ដែលជាសិនកុងហ៊ូផ្ទាល់តែម្តង!

«ឃុំឃាំងស្លាប់ (死困)!»

ថាងយានហ្វឹងស្រែកគំហកខ្លាំងៗ រួចរាងកាយរបស់គាត់ថយក្រោយ។ អ្នកហ្វឹកហាត់នៃត្រកូលរបស់គាត់ពេលឮសម្តីនេះ ក៏បានបញ្ចេញកម្លាំងពេញទំហឹងភ្លាមៗ ដើម្បីប៉ុនប៉ងឃុំឃាំងមនុស្សចម្លែកសក់សនោះឱ្យជាប់។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ចាន់ខុងលៀក៏បានស្ទុះចេញទៅកាន់តែខ្លាំង។ នៅក្នុងដៃរបស់គាត់បានយកជើងពានសំរិទ្ធមួយចេញមក ដោយនាំយកចេតនាសម្លាប់យ៉ាងខ្លាំងក្លា សំដៅទៅរកមនុស្សចម្លែកសក់សតែម្តង។

ថាងយានហ្វឹងថែមទាំងបានបោះបង់គំនុំផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយសិនកុងហ៊ូចោលនៅក្នុងពេលនេះទៀតផង។ គាត់រលាស់ដៃអាវធំមួយខ្វាច ស្រាប់តែអ័ព្ទពណ៌សមួយផ្ទាំងបានលេចឡើងសាយភាយពេញជុំវិញ។ ភ្នែកទាំងពីររបស់គាត់ភ្លឺផ្លេកឡើង ហើយគាត់ក៏ស្ទុះចូលទៅខាងក្នុង។

សិនកុងហ៊ូនិងចាន់ខុងលៀមិនបាច់គិតឡើយ ដោយបានស្ទុះចូលទៅក្នុងអ័ព្ទនោះ។ កំពូលអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយ៉ាងស៊ឺទាំងបីនាក់ បានចេញដៃព្រមគ្នា ដើម្បីបើកការវាយប្រហារទៅលើមនុស្សចម្លែកសក់សនោះ។

អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូជាងដប់នាក់នៅជុំវិញក៏មិនបានដកថយដូចគ្នា ដោយបាននាំគ្នាបញ្ចេញក្បាច់វិជ្ជានិងអាវុធវិសេស ដើម្បីបើកការឡោមព័ទ្ធវាយប្រហារ។

អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយ៉ាងស៊ឺទោះបីជាមានតិចមែន ប៉ុន្តែពេលនេះក៏មិនមែនមានតែពួកលោកសិនកុងហ៊ូទាំងបីនាក់នោះដែរ។ នៅក្បែរនោះក៏មានអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយ៉ាងស៊ូពីរនាក់ផ្សេងទៀត ដែលពេលនេះមិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ ដោយបានស្ទុះចូលទៅក្នុងអ័ព្ទពណ៌ស ហើយបានបញ្ចេញក្បាច់វិជ្ជាថាមពលយ័នដ៏ខ្លាំងបំផុតរៀងៗខ្លួន។

ដោយមានអ្នកនាំមុខ អ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងអស់នៅជុំវិញក៏មានទឹកចិត្តរំភើបឡើងវិញ ហើយរៀបនឹងឡោមព័ទ្ធវាយប្រហារជាមួយគ្នា។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងពេលនេះ រូបបំប្លែងទាំងសាមសិបពីររបស់មនុស្សចម្លែកសក់សបានស្ទុះចេញមក ហើយកាប់សម្លាប់អ្នកហ្វឹកហាត់យ៉ាងឆ្កួតកាម។

នៅក្នុងចំណោមអ្នកហ្វឹកហាត់ក៏មានមនុស្សឆ្លាតដែលចង់ការពារខ្លួនឯងខ្លះដែរ ដោយចង់ឆ្លៀតឱកាសនេះស្ទុះចូលទៅក្នុងទ្វារធំនៃពិភពអមតៈដើម្បីចាកចេញ។ មនុស្សដែលមានគំនិតបែបនេះគឺមានមិនតិចឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេច្រើនតែទើបតែស្ទុះចូលទៅដល់រង្វង់មួយពាន់ចាង ក៏ត្រូវបានរូបបំប្លែងរបស់មនុស្សចម្លែកសក់សសម្លាប់យ៉ាងសាហាវភ្លាមៗ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែមានអ្នកហ្វឹកហាត់កាន់តែច្រើនព្យាយាមស្ទុះសំដៅទៅរកទ្វារធំនៃពិភពអមតៈដែរ ជាពិសេសស្របពេលដែលចំនួនអ្នកហ្វឹកហាត់ពីចម្ងាយមកដល់ទីនេះកាន់តែច្រើនឡើងៗ ទិដ្ឋភាពនេះស្ទើរតែឈានដល់ចំណុចកំពូល។

វ៉ាងលីនតាំងពីខណៈពេលដែលមនុស្សចម្លែកសក់សនោះលេចមុខមក បានចាប់ទាញលីយ័នថយក្រោយយ៉ាងលឿន។ ការថយក្រោយនេះគឺថយទៅដល់ចម្ងាយមួយលី (里) ឯណោះ។ ពេលសម្លឹងមើលពីចម្ងាយទៅខាងមុខដែលមានសំឡេងស្រែកទ្រហោយំមុនពេលស្លាប់របស់អ្នកហ្វឹកហាត់បន្លឺឡើងមិនដាច់ ទឹកមុខរបស់វ៉ាងលីនអាប់អួខ្លាំងណាស់។

ការលេចមុខរបស់ពួកលោកសិនកុងហ៊ូ វ៉ាងលីនក៏បានមើលឃើញនៅក្នុងភ្នែកដែរ។ ក្រោយពីស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច វ៉ាងលីនបានក្រឡេកមើលលីយ័ននៅក្បែរខ្លួន ហើយគាត់មិនបានចេញដៃឡើយ។

លីយ័នដែលនៅក្បែរគាត់ ពេលនេះមានទឹកមុខស្លេកស្លាំងកាន់តែខ្លាំង។

«បងស៊ូ... ពួកយើងប្រហែលជាមិនអាចចាកចេញបានទេ...»

វ៉ាងលីននៅស្ងៀម។ មនុស្សចម្លែកសក់សនោះខ្លាំងពេកហើយ។ វ៉ាងលីនបានលួចប្រៀបធៀបគាត់ជាមួយម្ចាស់ឈាម (血祖) ដោយនៅក្នុងចិត្តបានវិនិច្ឆ័យឃើញថា កម្រិតបដិបត្តិរបស់មនុស្សម្នាក់នេះនៅពេលនេះ ប្រហែលជាខ្ពស់ជាងម្ចាស់ឈាមមួយកម្រិតទៀតផង។

នេះមិនទាន់ជាចំណុចសំខាន់នៅឡើយទេ ចំណុចសំខាន់គឺមនុស្សចម្លែកសក់សនេះ រាល់ពេលដែលត្របាក់លេបអ្នកហ្វឹកហាត់ក្មេងៗម្នាក់ កម្រិតបដិបត្តិរបស់គាត់នឹងកើនឡើង។ បែបនេះហើយ តើកម្រិតបដិបត្តិរបស់មនុស្សម្នាក់នេះអាចប្រែប្រួលទៅដល់កម្រិតណា គឺវ៉ាងលីនគណនាមិនចេញឡើយ។

«បងលី តើបងជឿជាក់លើខ្ញុំទេ?»

វ៉ាងលីនសម្លឹងមើលទៅលីយ័ន រួចស្រាប់តែនិយាយឡើង។

លីយ័នស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត រួចងក់ក្បាលនិយាយថា៖ «តើបងស៊ូមានវិធីចាកចេញមែនទេ? ខ្ញុំចំពោះបងស៊ូ គឺពិតជាជឿជាក់ណាស់!»

«ខ្ញុំពិតជាមានក្បាច់វិជ្ជាអាថ៌កំបាំងមួយ ប៉ុន្តែក្បាច់វិជ្ជានេះ ខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់មិនទាន់បានក្តាប់វាបានពេញលេញនៅឡើយទេ។ ប្រសិនបើនាំមនុស្សម្នាក់ទៀតទៅជាមួយ ខ្លួនខ្ញុំមិនមានបញ្ហាអ្វីទេ ប៉ុន្តែចំពោះមនុស្សដែលត្រូវនាំទៅជាមួយ គឺអាចនឹងមានគ្រោះថ្នាក់ប្រែប្រួលកើតឡើង។ ប្រសិនបើបងយល់ព្រម ខ្ញុំអាចសាកល្បងមើលបាន។»

វ៉ាងលីនស្ទាក់ស្ទើរបន្តិច រួចនិយាយឡើងមួយៗ។

លីយ័ននៅស្ងៀម។ ភាពខ្លាំងពូកែរបស់មនុស្សចម្លែកសក់សនោះ គាត់បានឃើញច្បាស់នឹងភ្នែកទាំងអស់ ដោយដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាខ្លួនឯងមិនអាចទប់ទល់បានទាល់តែសោះ។ សូម្បីតែមានស៊ូមូនៅក្បែរខ្លួន ក៏ក្រោមការវាយប្រហាររបស់មនុស្សចម្លែកនោះ ការការពារខ្លួនឯងស្ទើរតែមិនគ្រប់គ្រាន់ផង កុំថាឡើយដល់ការការពាររូបគាត់នោះ។

បើនៅទីនេះបន្តទៀត លីយ័នមានអារម្មណ៍ដឹងមុនថា ខ្លួនប្រាកដជាស្លាប់ឥតខាន! អារម្មណ៍បែបនេះគឺខ្លាំងក្លាណាស់ ជាពិសេសនៅពេលនេះ វាស្ទើរតែគ្រប់គ្រងស្មារតីរបស់គាត់ទាំងស្រុង។

«បងស៊ូ សូមបញ្ចេញក្បាច់វិជ្ជាចុះ ខ្ញុំលីយ័នសុខចិត្តភ្នាល់ម្តង!»

ភ្នែករបស់លីយ័នភ្លឺផ្លេកឡើង ដោយបញ្ចេញនូវទឹកមុខដាច់ខាត រួចនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់។

វ៉ាងលីនងក់ក្បាល។ គាត់និងលីយ័នបានស្គាល់គ្នានៅក្នុងពិភពអមតៈផ្គរលាន់។ ក្នុងការធ្វើដំណើរមកនេះ មានរឿងរ៉ាវជាច្រើនបានកើតឡើង។ ចំណងមិត្តភាពទោះបីជាមិនទាន់ដល់កម្រិតស្លាប់រស់ជាមួយគ្នាក៏ដោយ ប៉ុន្តែក៏រាប់បានថាជាអ្នករួមសុខទុករួមគ្នាដែរ។

ប្រសិនបើគ្មានលីយ័នម្នាក់នេះទេ វ៉ាងលីនយល់ឃើញថា ក្រោមការតាមប្រមាញ់របស់ម្ចាស់ឈាម ខ្លួនឯងប្រាកដជាស្លាប់មិនខាន។ បើនិយាយពីចំណុចនេះ លីយ័នក៏រាប់បានថាបានជួយសង្គ្រោះជីវិតរបស់គាត់មួយដែរ។

ដោយដកដង្ហើមវែងមួយ រាងកាយរបស់វ៉ាងលីនបានថយក្រោយមួយៗ។ ស្មារតីរបស់គាត់បានសាយភាយចេញ ដោយរំលឹកដល់អារម្មណ៍កាលដែលរលាយចូលទៅក្នុងផ្ទៃមេឃនិងផែនដីកាលពីមុន។ រាល់ជំហានដែលថយក្រោយ សុទ្ធតែមានរលកទឹករង្វង់ៗលេចឡើងនៅក្រោមជើងរបស់គាត់។

រហូតដល់ថយក្រោយបានរាប់សិបជំហាន អារម្មណ៍នៃការរលាយចូលទៅក្នុងផ្ទៃមេឃនិងផែនដីនោះនៅតែមិនទាន់លេចឡើងដដែល។ ពេលឃើញថាទ្វារពិភពអមតៈនៅឆ្ងាយបានរួមតូចដល់កម្រិតអតិបរមា ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាអាចរលាយបាត់ទាំងស្រុងគ្រប់ពេលវេលា ហើយត្រចៀកថែមទាំងឮសំឡេងស្រែកទ្រហោយំមុនពេលស្លាប់របស់អ្នកហ្វឹកហាត់នៅខាងមុខមិនដាច់ វ៉ាងលីនបានសង្កត់ចិត្តដែលកំពុងភ័យព្រួយចុះ ដើម្បីធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុង។

នៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គាត់ គឺមិនគិតរឿងអ្វីទាំងអស់ ផ្ទុយទៅវិញបានប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាព ដើម្បីឱ្យខ្លួនឯងស្ងប់ស្ងាត់... ស្ងប់ស្ងាត់...

រហូតដល់ចុងក្រោយ ស្របពេលដែលវ៉ាងលីនថយក្រោយមួយជំហានម្តងៗ ភ្នែករបស់គាត់ក៏បញ្ចេញពន្លឺដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ មនុស្សទាំងមូលរបស់គាត់ នៅពេលនេះ បានរលាយចូលគ្នាជាមួយផ្ទៃមេឃនិងផែនដីនៅជុំវិញ ហើយកាន់តែស្អិតរមួតឡើងៗបន្តិចម្តងៗ។

គេមិនដឹងថាពេលវេលាកន្លងផុតទៅយូរប៉ុណ្ណាទេ អារម្មណ៍កាលពីមុនដែលរលាយចូលគ្នាជាមួយផ្ទៃមេឃនិងផែនដីដោយមិនអាចបំបែកបាននោះ បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់វ៉ាងលីនម្តងទៀត។ នៅខណៈពេលនេះ គាត់ហាក់ដូចជាមានការភ័ន្តច្រឡំមួយថា ខ្លួនឯងបានក្លាយជាមេឃនេះ ហើយបានក្លាយជាដីនេះទៅហើយ។

ភ្នែករបស់គាត់ផ្ចង់អារម្មណ៍ ដោយបង្កប់នូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចទឹក។ ជើងទាំងពីររបស់វ៉ាងលីនលែងថយក្រោយទៀតហើយ ប៉ុន្តែបានបោះជំហានទៅមុខ មួយជំហាន... មួយជំហាន... គាត់មានភាពនឹងនរយ៉ាងក្រៃលែង។

រលកទឹករង្វង់ៗបានលេចឡើងនៅក្រោមជើងរបស់គាត់ម្តងទៀត ហើយសាយភាយទៅជុំវិញមួយៗ។ រាងកាយរបស់វ៉ាងលីន ហាក់ដូចជារលាយបន្តិចម្តងៗចូលទៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាត។ ក្នុងពេលកំពុងបោះជំហាន គាត់បានលូកចាប់លីយ័នដែលកំពុងឈរស្រឡាំងកាំងនៅក្បែរនោះជាប់ភ្លាម។

លីយ័នមានអារម្មណ៍ថាកម្លាំងដ៏ធំមួយបានបញ្ជូនចេញពីដៃរបស់វ៉ាងលីន។ រាងកាយទាំងមូលរបស់គាត់ ហាក់ដូចជាត្រូវព្យុះកួចឡើង។ ត្រឹមតែមួយរំពេច ភ្នែករបស់គាត់ក៏ស្រវាំងមើលអ្វីលែងច្បាស់ ហាក់ដូចជាមនុស្សទាំងមូលបានរលាយចូលទៅក្នុងពេលវេលា ដោយរាងកាយត្រូវបានទាញឱ្យវែងឥតកំណត់។

ដោយចាប់ដៃរបស់លីយ័នជាប់ ភ្នែករបស់វ៉ាងលីននៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដូចទឹកដដែល។ ក្នុងពេលកំពុងបោះជំហាន រូបរាងរបស់គាត់ព្រមជាមួយលីយ័ន បានរលាយបាត់ជាមួយគ្នា ដោយបានរលាយចូលទៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាតយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ពេលនេះ មនុស្សចម្លែកសក់សដែលកំពុងស្ថិតក្នុងអ័ព្ទពណ៌ស និងរងការវាយប្រហារពីកំពូលអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយ៉ាងស៊ឺទាំងប្រាំនាក់ អ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូជាងដប់នាក់ ព្រមទាំងមានអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតវ៉ិនទីងជាច្រើនកំពុងឡោមព័ទ្ធវាយប្រហារផងនោះ នៅក្នុងការសើចក្អាកក្អាយ គាត់បានចាប់កាយវិការដៃទាំងពីរ និងសូត្រមន្តខ្សឹបៗ។ ភ្លាមនោះ ផ្ទាំងពន្លឺពណ៌ក្រហមមួយស្រទាប់បានលេចឡើងនៅក្រៅរាងកាយរបស់គាត់។

ក្បាច់វិជ្ជាថាមពលយ័ននិងអាវុធវិសេសទាំងអស់ គឺគ្មានប្រសិទ្ធភាពបន្តិចសោះឡើយនៅលើផ្ទាំងពន្លឺនេះ ដោយមិនអាចបំបែកវាបានទាល់តែសោះ!

ដាវហោះរបស់សិនកុងហ៊ូនាំយកពន្លឺផ្គរលាន់យ៉ាងក្រាស់ក្រែលធ្លាក់ចុះលើផ្ទាំងពន្លឺនោះ។ ភ្លាមនោះ ដាវហោះបានញ័ររញ្ជួយ ហើយបាក់បែកជាកង់ៗ។ កម្លាំងច្រានត្រឡប់មកវិញដ៏ធំសម្បើម បានធ្វើឱ្យសិនកុងហ៊ូព្រួសឈាមស្រស់មួយមាត់ រួចរាងកាយរបស់គាត់ស្ទុះថយក្រោយ។

មិនត្រឹមតែគាត់ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ចាន់ខុងលៀ ថាងយានហ្វឹង ព្រមទាំងអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយ៉ាងស៊ឺពីរនាក់ទៀត សុទ្ធតែដូចគ្នាទាំងអស់ ដោយបាននាំគ្នាព្រួសឈាមស្រស់ចេញពីមាត់ ហើយរាងកាយត្រូវបានរុញច្រានឱ្យថយក្រោយ។

ចំណែកឯអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូទាំងនោះវិញ សូម្បីតែព្រលឹងដើមក៏ត្រូវរញ្ជួយញាប់ញ័រដែរ។ រាងកាយរបស់ពួកគេហាក់ដូចជាត្រូវកម្លាំងដ៏ធំមួយគ្រវែងចោល ដោយបានថយក្រោយយ៉ាងឆ្កួតកាម។

មនុស្សចម្លែកសក់សនៅខាងក្នុងផ្ទាំងពន្លឺបញ្ចេញស្នាមញញឹមស្រេកឈាមយ៉ាងកាចសាហាវ រួចនិយាយដោយសំឡេងស្អកថា៖ «ត្រូវហើយ បែបនេះទើបដូចជាការប្រយុទ្ធគ្នាបន្តិច! គ្រាន់តែពួកក្មេងៗជំនាន់ក្រោយដូចជាពួកឯង បើប្រៀបធៀបជាមួយកងទ័ពពិភពអមតៈកាលពីសម័យនោះ គឺខ្សោយពេកហើយ ខ្សោយពេកហើយ ខ្សោយពេកហើយ! សូម្បីតែសិទ្ធិឱ្យម្ចាស់យើងប្រើដែនកំណត់ជីជីង (极境) ក៏ពួកឯងគ្មានផង!»

គាត់និយាយបណ្តើរ ដៃទាំងពីររុញច្រានទៅជុំវិញបណ្តើរ។ ភ្លាមនោះ ផ្ទាំងពន្លឺនៅក្រៅរាងកាយរបស់គាត់បានរីកធំឡើងយ៉ាងលឿន។ ល្បឿនរបស់វាលឿនណាស់ ដោយត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក បានរុញច្រានអ័ព្ទពណ៌សដែលសាយភាយនៅជុំវិញឱ្យរសាយចេញទៅក្រៅទាំងអស់។

អ្នកហ្វឹកហាត់នៅជុំវិញក៏ទ្រាំមិនបាននាំគ្នាថយក្រោយយ៉ាងលឿន សូម្បីតែមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលថយក្រោយយឺត នៅខណៈពេលដែលប៉ះនឹងផ្ទាំងពន្លឺនោះ មនុស្សទាំងមូលបានស្រែកទ្រហោយំភ្លាមៗ។ រាងកាយរបស់ពួកគេបានស្វិតក្រៀមភ្លាមៗក្នុងល្បឿនដែលភ្នែកទទេមើលឃើញ ក្លាយជាសាកសពស្ងួត ហើយសូម្បីតែព្រលឹងដើមក៏ផ្ទុះបែកជាមួយគ្នា ប្រែទៅជាថាមពលយ័នដែលត្រូវបានផ្ទាំងពន្លឺស្រូបយក។

បើមើលពីខាងក្រៅទៅ គេឃើញតែអ្នកហ្វឹកហាត់នីមួយៗនៅក្នុងអ័ព្ទពណ៌សបានស្ទុះចេញមកក្រៅដោយភ្នែកបញ្ចេញនូវការតក់ស្លុត ហាក់ដូចជាខ្លាចថាល្បឿនរបស់ខ្លួនយឺតពេក។

នៅក្នុងសំឡេងសើចក្អាកក្អាយ មនុស្សចម្លែកសក់សបានរំកិលខ្លួនមួយភ្លែត ហើយបានលេចមុខនៅពីក្រោយអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូម្នាក់ដែលនៅសល់ រួចច្របាច់បំបែករូបកាយសាច់ឈាមរបស់គាត់។ នៅខណៈពេលដែលព្រលឹងដើមរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់នោះបំផ្ទុះខ្លួនឯង គាត់រៀបនឹងត្របាក់លេបចូលទៅក្នុងពោះតែមួយម៉ាត់ ប៉ុន្តែស្រាប់តែគាត់ងាកក្រោយយ៉ាងលឿន ដោយភ្នែកបានបញ្ចេញនូវទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលនិងស្មារតីតានតឹងជាលើកដំបូង។

«ធម៌តម្រឹមចូលជាធ្លុងមួយជាមួយមេឃដី (道融天地)!»

ក្នុងពេលដែលគាត់ងាកក្រោយ ព្រលឹងដើមរបស់អ្នកហ្វឹកហាត់ដែលបាត់បង់រូបកាយបានបំផ្ទុះខ្លួនឯង ប៉ុន្តែពេលនេះ មនុស្សចម្លែកសក់សមិនខ្វល់ទាល់តែសោះ។ រាងកាយរបស់គាត់រំកិលមួយភ្លែត ស្រាប់តែបានរលាយចូលទៅក្នុងផ្ទៃមេឃនិងផែនដីដូចគ្នា។ ត្រឹមតែមួយជំហាន រលកទឹកបានផុសឡើងនៅក្រោមជើង ហើយរាងកាយរបស់គាត់ក៏បានរលាយបាត់ភ្លាមៗ។

«អ្នកដែលអាចតម្រឹមធម៌ចូលជាធ្លុងមួយជាមួយមេឃដីបាន សូម្បីតែនៅក្នុងពិភពអមតៈកាលពីសម័យនោះ ក៏អ្នកដែលធ្វើរឿងនេះបានមានមិនច្រើនដែរ! គ្រាន់តែថាមនុស្សម្នាក់នេះ គឺមិនទាន់បានក្តាប់វាបានពេញលេញនៅឡើយទេ!»

រាងកាយរបស់បុរសចំណាស់នោះបានលេចចេញនៅខាងក្រៅរង្វង់មួយរយចាងនៃទ្វារធំពិភពអមតៈ។ ភ្នែករបស់គាត់បញ្ចេញពន្លឺចម្លែក។ ដៃស្តាំរបស់គាត់ស្រាប់តែលូកចាប់ទីអវកាសទទេមួយទំហឹង។

«ចេញមកឱ្យម្ចាស់យើងភ្លាម!»

ស្នាមប្រេះដ៏ធំសម្បើមចំនួនប្រាំខ្សែបានលេចឡើងនៅចន្លោះផ្ទៃមេឃនិងផែនដីក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ស្នាមប្រេះនេះជ្រៅខ្លាំងណាស់ ដោយនាំយកសំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវយ៉ាងស្រួចស្រាវ។ ពេលវាហែកកាត់មួយឆ្វាច ហាក់ដូចជាហែកផ្ទៃមេឃនិងផែនដីនេះជាប្រហោងចំនួនប្រាំ។

កម្លាំងមួយដែលខុសប្លែកពីថាមពលអមតៈនិងថាមពលយ័នយ៉ាងច្បាស់ បានផ្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់មនុស្សចម្លែកសក់ស ហើយបានស្ទុះចូលទៅក្នុងចន្លោះផ្ទៃមេឃនិងផែនដីយ៉ាងឆ្កួតកាមតាមស្នាមប្រេះទាំងនោះ។ នៅក្នុងខណៈពេលនេះ អ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងអស់នៅជុំវិញសុទ្ធតែមានការភ័ន្តច្រឡំថាផ្ទៃមេឃនិងផែនដីកំពុងបាក់រលំ ហាក់ដូចជាផ្ទៃមេឃនិងផែនដីនេះកំពុងញ័ររញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

សិនកុងហ៊ូមានទឹកមុខស្លេកស្លាំង។ នៅក្បែរគាត់ ចាន់ខុងលៀក៏មានទឹកមុខអាប់អួដូចគ្នា។ ចំណែកឯថាងយានហ្វឹងវិញ បានក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន។ អ្នកទាំងបីមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយសុទ្ធតែមើលឃើញនូវការតក់ស្លុតយ៉ាងជ្រាលជ្រៅដែលបង្កប់នៅក្នុងភ្នែករបស់គ្នា។

សំឡេងថ្ងូរងំៗបន្តិចបានបន្លឺចេញពីទីអវកាសទទេស្អាតនៅពីមុខបុរសចំណាស់សក់ស។ បន្ទាប់មក នៅចម្ងាយហាសិបចាងពីទ្វារធំនៃពិភពអមតៈ រូបរាងរបស់វ៉ាងលីនបានលេចចេញមក។ ដៃស្តាំរបស់គាត់នៅតែចាប់លីយ័នជាប់ដដែល។ ពេលនេះ លីយ័នបានហូរឈាមចេញតាមរន្ធទាំងប្រាំពីរស្លេកស្លាំង ភ្នែកទាំងពីរស្លេកគ្មានពន្លឺ ហើយនៅក្នុងនោះថែមទាំងបញ្ចេញនូវភាពវង្វេងវង្វាន់យ៉ាងខ្លាំង។

នៅខណៈពេលដែលលេចចេញមក រាងកាយរបស់លីយ័នថែមទាំងបានព្រួសអ័ព្ទឈាមមួយផ្ទាំងធំចេញមកទៀតផង ដែលជាក់ស្តែងគឺបណ្តាលមកពីគាត់មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងក្បាច់វិជ្ជាអាថ៌កំបាំងរបស់វ៉ាងលីនបាន។

នៅខណៈពេលដែលវ៉ាងលីនបង្ហាញខ្លួន គាត់មិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ។ ស្ទើរតែក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក គាត់បានគ្រវែងលីយ័ននៅក្នុងដៃទៅមុខមួយទំហឹង។ ថាមពលយ័នដ៏ធំសម្បើមក៏បានជ្រាបចូលពេញរាងកាយរបស់លីយ័ន ដែលធ្វើឱ្យល្បឿនរបស់គាត់លឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ សំដៅទៅកាន់ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈដែលប្រែជាតូចប៉ុនកណ្តាប់ដៃ និងរៀបនឹងរលាយបាត់នោះតែម្តង។

បុរសចំណាស់សក់សនោះសើចចំអក រួចបោះជំហានមួយចេញទៅ ហើយរូបរាងរបស់គាត់ក៏រលាយបាត់ភ្លាមៗ។ នៅខណៈពេលដែលគាត់បាត់ខ្លួន ភ្នែករបស់វ៉ាងលីនចាំងពន្លឺត្រជាក់ស្រេង។ គាត់បានបញ្ចេញថាមពលយ័នពេញរាងកាយភ្លាមៗដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយ ដោយបានបង្កើតជារង្វង់កួចថាមពលយ័នមួយនៅក្រៅរាងកាយ។ ព្រលឹងដើមនៅក្នុងខ្លួនថែមទាំងបញ្ចេញអំណាចផ្គរលាន់ ដែលធ្វើឱ្យរន្ទះរាប់មិនអស់ស្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់គាត់ រលាយចូលទៅក្នុងរង្វង់កួចថាមពលយ័ននោះភ្លាម។

«ផ្ទុះ!»

វ៉ាងលីនមិនបាច់គិតឡើយ គាត់បានស្រែកគំហកខ្លាំងៗនៅខណៈពេលដែលបុរសចំណាស់នោះបាត់ខ្លួន។

សំឡេងផ្ទុះលាន់ឮកក្រើករំពងបានផ្ទុះឡើងភ្លាមៗនៅក្នុងទីអវកាសទទេស្អាតនេះ។ សំឡេងនេះគឺគួរឱ្យរន្ធត់ខ្លាំងពេកហើយ ដែលបានធ្វើឱ្យអ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងអស់នៅជុំវិញនាំគ្នាដកដង្ហើមធំដោយតក់ស្លុតក្នុងមួយរំពេច។

ភ្នែកទាំងពីររបស់សិនកុងហ៊ូផ្ចង់អារម្មណ៍ សម្លឹងត្រង់ភ្លឹងទៅរកវ៉ាងលីន ដោយភ្នែកបញ្ចេញនូវការត្រេកអរជាខ្លាំង។

មិនត្រឹមតែគាត់ប៉ុណ្ណោះទេ ចាន់ខុងលៀក៏ដូចគ្នាដែរ។

«គឺគាត់!»

ថាងយានហ្វឹងចងចិញ្ចើម។ គាត់ចំណាំបានថា វ៉ាងលីនគឺជាស៊ូមូដែលកាលពីមុនធ្លាប់ធ្វើឱ្យគាត់គ្មានទំនុកចិត្តថានឹងអាចយកឈ្នះបាននោះឯង!

ក្នុងពេលដែលរង្វង់កួចថាមពលយ័ននៅក្រៅរាងកាយរបស់វ៉ាងលីនផ្ទុះបែក រូបរាងរបស់មនុស្សចម្លែកសក់សបានលេចចេញនៅពីមុខគាត់ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវបានរលកផ្ទុះនោះប៉ះពាល់ភ្លាមៗ។ ភ្នែករបស់មនុស្សចម្លែកនេះបញ្ចេញពន្លឺចម្លែក។ នៅក្នុងការសើចក្អាកក្អាយ គាត់ស្រូបយកមួយទំហឹង ស្រាប់តែកម្លាំងផ្ទុះនៃរង្វង់កួចថាមពលយ័ននោះ ត្រូវបានស្រូបចូលទៅក្នុងមាត់របស់គាត់ទាំងអស់ភ្លាមៗ។

រាងកាយរបស់វ៉ាងលីនថយក្រោយយ៉ាងលឿន ហើយបានដេញទាន់លីយ័ន។ គាត់រុញរាងកាយរបស់លីយ័នមួយទំហឹង រួចស្រែកគំហកថា៖ «លីយ័ន ហេតុអ្វីមិនព្រមប្រញាប់បើកជើងពានផ្គរលាន់ទៀត!»

សំឡេងនេះដូចជាផ្គរលាន់ បានរត់ចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់លីយ័ន ដែលធ្វើឱ្យគាត់ដែលកំពុងវង្វេងវង្វាន់ បានយកជើងពានផ្គរលាន់ចេញមកដោយមិនដឹងខ្លួន។ នៅខណៈពេលដែលគាត់យកជើងពានផ្គរលាន់ចេញមក មនុស្សទាំងមូលរបស់គាត់បានប៉ះនឹងទ្វារធំនៃពិភពអមតៈដែលរលាយនៅសល់ត្រឹមប៉ុនកណ្តាប់ដៃ។

ពន្លឺមួយខ្សែបានភ្លឺផ្លេកចេញពីជើងពានផ្គរលាន់ ដោយរុំព័ទ្ធរាងកាយរបស់លីយ័ន រួចរលាយបាត់គ្មានស្រមោល។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ វ៉ាងលីនក៏បានយកជើងពានផ្គរលាន់ចេញមកដូចគ្នា ហើយរៀបនឹងចាកចេញ។ ពេលនេះ ភ្នែកទាំងពីររបស់មនុស្សចម្លែកសក់សភ្លឺផ្លេកឡើង រួចបន្លឺសំឡេងថ្នមៗថា៖ «បិទទ្វារ!»

ពេលសម្តីនេះបន្លឺឡើងភ្លាម ទ្វារធំនៃពិភពអមតៈដែលរួមតូចប៉ុនកណ្តាប់ដៃ ក៏បានផ្ទុះបែក និងរលាយបាត់ភ្លាមៗ។

វ៉ាងលីនកាន់ជើងពានផ្គរលាន់ ដោយភ្នែកចាំងពន្លឺត្រជាក់ស្រេង។ គាត់មិនងាកក្រោយមើលឡើយ ដោយបានផ្លាស់ទីមួយរំពេចចេញទៅយ៉ាងលឿន សំដៅទៅកាន់ទីអវកាសទទេស្អាតនៅឆ្ងាយ។ បុរសចំណាស់នោះសើចក្អាកក្អាយយ៉ាងកាចសាហាវ រួចបោះជំហានមួយដេញតាមទៅ។

«យើងនឹកឃើញហើយ ឯងគឺជាអ្នកហ្វឹកហាត់ធាតុខ្យល់ដែលពូកែប្រុងប្រយ័ត្នម្នាក់នោះឯង!»

ល្បឿនរបស់មនុស្សចម្លែកសក់សគឺលឿនខ្លាំងណាស់ ដោយត្រឹមតែមួយជំហានក៏ដេញទាន់វ៉ាងលីន។ ដៃធំរបស់គាត់លូកចាប់សំដៅទៅខ្នងរបស់វ៉ាងលីនមួយទំហឹង!

«យើងមិនចូលចិត្តមនុស្សដែលពូកែប្រុងប្រយ័ត្នទេ! សូម្បីតែដែនកំណត់ជីជីងក៏សម្លាប់ឯងមិនបាន យើងចង់ដឹងណាស់ថា លើកនេះឯងអាចរត់រួចដោយរបៀបណា!»

ភ្នែករបស់មនុស្សចម្លែកសក់សបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ក្រហម។ ក្នុងពេលដែលដៃស្តាំលូកចាប់ចេញទៅ វាបានបន្លឺសំឡេងហ៊ោកញ្ជ្រៀវយ៉ាងចាក់ត្រចៀក ដែលក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក បានបិទផ្លូវដកថយទាំងអស់របស់វ៉ាងលីនទាំង មុខ ក្រោយ ឆ្វេង ស្តាំ លើ ក្រោម ជិតឈឹងទាំងអស់!

សិនកុងហ៊ូបើកភ្នែកធំៗភ្លាមៗ ដោយបង្ហាញនូវក្តីរំពឹងទុក។

«លោកម្ចាស់ សូមចេញដៃទៅ!»

ចាន់ខុងលៀក៏កំពុងតែផ្ចង់ស្មារតីសម្លឹងមើលមិនព្រិចភ្នែកដូចគ្នា ដោយក្នុងចិត្តបានលួចគិតថា៖ «មនុស្សចម្លែកនេះខ្លាំងពេកហើយ គ្រាន់តែមិនដឹងថាបើប្រៀបធៀបជាមួយលោកព្រឹទ្ធាចារ្យ តើអ្នកទាំងពីរអ្នកណាខ្លាំងជាងនោះទេ!»

ចំណែកឯថាងយានហ្វឹងវិញ នៅក្នុងចិត្តបានសើចចំអកយ៉ាងត្រជាក់។ គាត់សម្លឹងមើលទៅវ៉ាងលីន រួចរអ៊ូឌឺដងក្នុងចិត្តថា៖ «មនុស្សម្នាក់នេះទោះបីជាខ្លាំងមែន ប៉ុន្តែមនុស្សចម្លែកនោះ កាលពីអម្បាញ់មិញពួកយើងទាំងប្រាំនាក់ព្រមទាំងអ្នកហ្វឹកហាត់កម្រិតយីនស៊ូជាច្រើននៅតែមិនអាចតទល់បានផង ត្រឹមតែកម្រិតបដិបត្តិយ៉ាងស៊ឺស្មើនឹងខ្ញុំដូចជារូបគាត់ គឺប្រាកដជាស្លាប់ឥតខាន! ចាំមើលខ្ញុំឈរមើលគាត់ត្រូវគេសម្លាប់ដោយរបៀបណា វាក៏ជួយសម្រាលដៃជើងរបស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃក្រោយដែរ!»